De reis naar Michigan
In het kort de voorbereiding
Albertus van Raalte, geboren in 1811, had zich al vroeg anders opgesteld dan de kerk, en werd dus nooit officieel dominee. Hij sloot zich aan bij de club van Scholte, een andere dominee. Die club heette de "Afgescheidenen" (ontstaan in 1834), en die hadden zich losgemaakt van de "Hervormde Staatskerk".
Hij (Van Raalte) en Brummelkamp (een aannemer die zichzelf tot dominee had benoemd) maakten "de Grondslagen der Vereeniging van Christenen voor de Hollandsche Volksverhuizing naar de Vereenigde Staten in Noord-Amerika". In 1846 schreven ze het pamflet "Landverhuizing, of waarom bevorderen wij de volksverhuizing naar Noord-Amerika en niet naar Java?". Het antwoord was dat de reis naar Java duurder was en dat de Nederlandse gouverneur de religieuze vrijheid kon wegnemen. Het lag dus voor de hand dat ze naar Amerika trokken.
De reis
Tijden de herfst van 1846, durfde Ds. Albertus Christiaan van Raalte (17 okt. 1811 - 7 nov. 1876) samen met 101 volgelingen de tocht van 4000 mijl (6400 km) aan naar New York, met de boot "The Southerner". Van Raalte had geld op zak dat zijn kerkgemeente had ingezameld om een stuk grond te kopen in Michigan om een dorp te stichten.
Gemiddeld duurde de reis op zee zo'n 33 dagen, maar omdat het geld niet erg meezat duurde deze reis maar liefst 54 dagen (van 2 oktober tot 17 november).
"In New York hadden we veel bekijks," want de emigranten droegen vaak traditionele klederdracht en klompen. Maar de Nederlandse Amerikanen ontvingen hen hartelijk, wat een vreemde ervaring was voor de emigranten, want ze hadden helemaal niet verwacht dat er nog Nederlands-sprekende mensen in de VS woonden (het was alleen wel wat verouderd).
Holland, Wisconsin
Eerst wilde van Raalte naar de staat Wisconsin gaan (ligt ten westen van Michigan). Want hij had daar goede verhalen over gehoord van andere Nederlandse emigranten. En Van Raalte wilde zo snel mogelijk een dorpje stichten, dus bleven ze maar heel even in New York. Ze gingen over de "Hudson" naar "Albany" en dan verder richting "Buffalo". Maar toen werden ze overvallen door zware vorst, en daarom gingen ze over het "Lake Erie" (Eriemeer) naar "Detroit". Waar ze weer heel gastvrij werden ontvangen door de Nederlandse Amerikanen.
Winter kwam...
Daar overwinterden ze, want anders zouden ze doodvriezen voordat ze een huis hadden gemaakt in de wildernis. Daar deed Van Raalte verder onderzoek naar geschikte plekken om een dorp te stichten. In Michigan was toen nog heel veel onontgonnen land, omdat het pas in 1837 een onafhankelijke staat was geworden. Michigan was zo laat een onafhankelijke staat omdat het in 1812 was onderzocht en toen uitkwam op een stuk land bestaande uit moerassen, meren en slechte zandgronden. Niet meer dan 1% kon in cultuur worden gebracht. Dus er werd verder aangenomen dat het niet door mensen zou kunnen worden bewoond.
Dit werd tegengesproken door de inwoners van Detroit. Uiteindelijk besloot hij om toch in West-Michigan een plaats te stichten, omdat dit de beste perspectieven bood, ondanks dat West-Michigan zich in het beginstadium van ontwikkeling bevond en dat het land nog helemaal niet bewoonbaar was.
Van Raalte kocht uiteindelijk een lap grond ($1,25 per acre (één acre is 4050m²), omdat het nog niet gekoloniseerd was was het zo goedkoop) aan de monding van de Black-River dat uitmondde in "Lake Michigan". Van Raalte had juist dat stukje land uitgekozen, omdat het een verbinding had met Lake Michigan door middel van een binnenmeer, waardoor het als mogelijke haven dienst kon doen. Andere mensen, de echte Amerikanen, hadden dezelfde ideeën, maar die waren door particulieren opgezet. Ze waren ook allemaal primitief opgezet, ze waren eerder Indiaanse nederzettingen of handelsposten. Een voorbeeld: Port Sheldon had ook een binnenmeer dat grensde aan Lake Michigan. Maar de oprichters trokken alleen wat mensen door middel van het beloven van stijgende grondprijzen. Alleen door de economische crisis in 1837 daalden de grondprijzen, en de stadhouders gingen failliet, omdat ze nog het overgrootte deel zelf bezaten en al veel kosten hadden gemaakt door het bouwen van een reusachtig hotel.
Terug naar van Raalte: hij had nagedacht, zijn volgelingen wilden blijven en die zaten al te dromen over rijkdommen en van alles en nog wat, in ieder geval: ze dachten niet aan tegenslagen (wat er zeker kwam). Het "experiment" was tamelijk uniek, en de Amerikanen hadden het ook niet verwacht. Want midden in de bush-bush gaan wonen was iets voor de echte Amerikanen die aan de grens woonden en niet voor net aangekomen emigranten. Die zouden naar de grote steden horen te trekken, om al ontgonnen land te gaan bebouwen. Hij zou tevreden zijn met een makkelijker leven dan in Europa en een zoon die hem opvolgde. De Amerikanen waren moedig genoeg om al die ontberingen te doorstaan en dus een hoge prijs te betalen voor succes, vonden de Amerikanen zelf.