De Oerknal

In het begin was er enkel een enorme, massieve, gasachtige plek in ons lege heelal. Op hetzelfde moment en willekeurig wordt er genoeg energie geproduceerd om de binding van de zwaartekracht, die dit massieve lichaam bij elkaar houdt, te breken, en door heel de ruimte te exploderen in ontzettend hete deeltjes.
In minder dan een miljoenste van een seconde beginnen zich protonen, neutronen, elektronen en hun anti-deeltjes te vormen.
Na verloop van tijd, beginnen deeltjes af te koelen waardoor zij energie afgeven, die hen in staat stelt zich te verenigen en daardoor het eerste en meest eenvoudige ion (elektrisch geladen atoom) te scheppen, waterdamp, en ook een paar meer massieve atomen. 
De tijd verstrijkt; er komen overvloedig atomen in het heelal. Zij beginnen zich samen te trekken door atoomkrachten en de zwaartekracht. Gasachtige lichamen worden meer massief, trekken meer atomen aan en worden massiever. De zwaartekracht van deze vroege lichamen is zo groot, dat zij bezwijken door hun eigen zwaartekracht, en gaan samensmelten.
Waterstofatomen verenigen zich, grotere atomen en enorme hoeveelheden energie voortbrengend, genoeg energie om deze sterren niet te laten bezwijken. 
Uiteindelijk komt er een eind aan het samensmeltingsproces en explodeert de ster, nog grotere atomen door het heelal verspreidend.
Na verloop van tijd verzamelen en verenigen deze atomen zich en vormen planeten, kleinere sterren, asteroïden (kleine planeten) en talrijke, andere, vaste lichamen.

De vorming van het zonnestelsel

Toen de materie begon te condenseren en zich tot sterren vormde, verscheen één zo'n ster op de plaats waar nu de zon in het Melkwegstelsel verschijnt. Na ontbranding, gevolgd door samensmelten en het verbranden van haar bruikbare waterdamp en andere grotere elementen, explodeerde de ster en verspreidde materie in alle richtingen.
Opnieuw, door zwaartekrachten, koelde uiteindelijk deze materie af en verzamelde zich in enkele geconcentreerde gebieden, de planeten en de asteroïdengordel vormend.
De asteroïdengordel is eenvoudigweg een vroegste vorm van een verzameling materie, die niet in staat was zich, door Jupiter's zwaartekracht, tot een volledige planeet te vormen.
Enkele vroege planeten hebben waarschijnlijk gebotst met andere vroege planeten, daardoor grotere planeten scheppend, manen, of mogelijk meteorieten. Tegelijkertijd, begon zich een kleinere ster te vormen in het middelpunt van de oorspronkelijke explosie en onze Zon begon opnieuw haar samensmeltingsproces.