Mimo ze nie jest to takie latwe do zaobserwowania, przejscie fali swiatla ze zrodla do innego miejsca trwa troche czasu. Swiatlo gwiazd widziane noca bylo wyslane prez gwiazdy bardzo dawno temu. Niektore z tych gwiazd moga juz nie istniec.

     Pierwsze obliczenia predkosci swiatla byly otrzymane za pomoca ksiezycow Jowisza. W 1676 roku Dunski astronom Olaus Roemer zaobserwowal roznice odleglosci ksiezycow Jowisza i Ziemi w roznych porach roku. Swiatlo odbite od ksiezycow wedruje rozne odleglosci w zaleznosci od ich ustawienia wzgledem Ziemi. Roemer obliczyl predkosc swiatla jako 136,646 mil na sekunde.

     W 1849 roku, Armand Fizeau obliczyl predkosc swiatla jako 194,410 mil na sekunde uzywajac eksperymentu z lustrem i wirujacym kolem. Rok pozniej Leon Foucault troche zmienil eksperyment Fizeau uzywajac krecacych sie luster. Otrzymal 185,093 mil na sekunde jako predkosc swiatla.

     Wyalezienie laserow znacznie ulatwilo nalkowcom zadanie mierzenia predkosci swiatla. W 1972 roku Miedzynarodowy Instytut Standartow i Technologi odkryl ze rzeczywista predkosc swiatla jest 299,792,458 metrow na sekunde albo 186,282 mil na sekunde. Predkosc swiatla takze zalezy przez co ono przeplywa. Einstein udowodnil ze najszybciel swiatlo porusza sie w prozni, z predkoscia okolo 186,000 mil na sekunde. W wodzie predkosc swiatla jest okolo 140,000 mil na sekunde, w szkle 124,000 mil na sekunde, a w brylantach 77,500 mil na sekunde.