Specjalne wlasnosci lasera powoduja, ze on jest wspanialym instrumentem do noszenia i przekazywania roznych informacji. Ilosc informacji ktora moze byc przekazana zalezy od czestotliwosci. Czym wieksza czestotliwosc, tym wieksza ilosc informacji, ktora moze byc przekazana. Swiatlo widoczne ma czestotliwosc od 400 do 800 trylionsw cyklow na sekunde. Jest to milion razy wiecej cyklow niz ma fale telewizyjna.

     Swietlny promien lasera przechowuje informacje, nastjpnie wysyla ja do celu gdzie informacja jest dekodowana przez komputer. Istnieje problem z ta procedura miedzy dlugimi dystansami w atmosferze poniewaz czasteczki powietrza pochlaniaja czesc fotonow. Zatem czym dalej promien laserowy podrozuje, tym wiecej informacji traci.

     Zeby problem rozwiazac naukowcy wynale-zli wlokno optyczne. W 1966 roku Kao i Hockhan zaproponowali uzycie cienkiego, szklanego wlokna zeby przetransportowac laserowy promien. W 1970 roku Maurer skonstruowal takie wlokno. Wlokno mialo srednice .25 cala a wnetrze bylo wyplenione kablem. Natomiast kabel mial szklane, bardzo odbijajace sie wnetrze co pozwalalo zeby wlokno moglo wyginac sie bez przerywania sygnalu. Na wszelki wypadek gdyby sygnal tracil moc w czasie przekazu, wlokno przechodzi przez stacje ktora wzmacnia sygnal.

     Promien laserowy jest wprowadzony do wlokna gdzie przemieszcza sie w strone celu i od czasu do czasu przechodzi przez stacje wzmacniajaca. Odleglosc ktora promien moze pokonac bez wzmocnienia drastycznie wzrsla z 1/l mili w 1970 roku do 26 mil aktualnie.

     Wlokno optyczne udoskonalilo kable telefoniczne, ktore zawsze byly grube bo zawieraly duzo drutow. Szum w drutach powodowal zaklocenia na linii. Uzywajac wlokna optycznego jednoczesnie mozna przekazywac bardzo duza ilosc sygnalow bez zaklocen w cienkich kablach. Swiatlo jest znacznie ciensze nisz drut i nie robi zadnego halasu. Wlokna optyczne sa uwzywane zeby przekazywac sygnaly na ladzie i pod woda oraz zeby przekazywac sygnaly telewizyjne.