Een dyslexie is een leesstoornis, waar vele termen voor zijn, zoals: leeszwakte, woord- of leesblindheid, ontwikkelingsdyslexie en legasthenie. Mensen met dyslexie hebben problemen met geschreven taal, vooral bij het lezen, maar vaak hebben ze ook spellingsproblemen. Opvallend is dat het vaker bij jongens dan bij meisjes voorkomt.
Dyslexie wordt vaak omschreven als een aanhoudende stoornis in het vlot leren lezen, zonder dat daar een duidelijk oorzaak voor is. De diagnose dyslexie wordt pas gedaan als men geen motorische, zintuiglijke, intellectuele, emotionele of sociale factoren aanwijsbaar zijn.
Ieder persoon met dyslexie heeft echter niet precies hetzelfde. Er zijn namelijk vele verschillende soorten dyslexie. De belangrijkste groepen:
Type 1
Dit type wordt gekenmerkt doo zwakke auditieve vaardigheden. Het koppele van klank en teken wordt lang niet goed beheerst. Deze dyslectici proberen woorden te herkennen op grond van visuele kenmerken. Ze lezen vrij snel, maar maken veel inhoudelijke lees- en spellingsfouten, doordat ze nog onvoldoende woordkennis hebben.
Type 2
Mensen met dit type dyslexie hebben moeite met het visueel herkennen van woordbeelden. Ze beheersen de klank-teken-koppeling, zij kunnen niet tot een woordbeeld komen en dat onthouden. Elke letter en lettercombinatie wordt hardop uitgesproken, zelfs als ze deze combinaties al vaak hebben gezien. Ze hebben een trage en spellende leesstijl.
Type 3
Deze groep is een 'mengtype' van de hiervoor genoemde twee. Mensen binnen deze groep benaderen een tekst d.m.v. verschillende strategiën. De ene keer trachten ze via het woordbeeld tot woordherkenning te komen, de andere keer via klankherkenning.
Bron: 'Natuur en Techniek' nr. 2 1991 (bewerkt)
Laatste update: 16 mei 1999
