Monaco heeft zich de laatste jaren economisch gezien goed ontwikkeld. Dat kun je zien aan de grafiek van de totale omzet in Monaco waarin een stijgende lijn zit. Eigenlijk is dit te danken aan het ook stijgende inwoneraantal van Monaco. Veel mensen komen in Monaco wonen om te profiteren van het gunstige belastingklimaat. Ook is Monaco aantrekkelijk vanwege het subtropische klimaat en de ligging aan de Middellandse Zee. Meer mensen betekent meer omzet per land. Dit is een grafiek van de omzet in miljard Franse francs. Hier is duidelijk een positieve ontwikkeling in te zien.

Monaco is erg welvarend. Mensen rijden rond in peperdure auto's, hebben luxe appartementen en een jacht in de haven. Dit is een grafiek met in plaats van het BNP het inkomen per inwoner, omdat we daar meer precieze en recentere gegevens van hebben kunnen vinden dan van het BNP. Het inkomen/hb is hoger dan het BNP.

De werkeloosheid is voor een zeer welvarende staat als Monaco vrij hoog: 3,1%. Dit is zelfs hoger dan in Nederland. De werkeloosheid in Monaco moet je met een flinke korrel zout moet nemen. Bij die 3,1% procent zit waarschijnlijk een hoop mensen die rentenieren. Mensen die al een flink kapitaal hebben opgebouwd om van te kunnen leven. Die mensen zijn niet echt arm te noemen. En mensen die geen kapitaal hebben en geen werk kunnen vinden in Monaco zijn daar verdwenen, omdat Monaco veel te duur voor hen is.

In ieder land heeft de overheid inkomsten en uitgaven. Monaco dus ook. De overheid haalt voor meer dan de helft zijn inkomens uit de inning van belasting over de winst van bedrijven. Dit belastingtarief is laag, maar belangrijk voor Monaco. Daarom probeert Monaco ook zoveel bedrijven te lokken met speciaal drooggelegde grond. Twee na grootste bron is de winst die de overheid haalt uit de staatsbedrijven die het monopolie hebben in Monaco. Voorbeelden: telefoonnetwerk, postzegeldrukkerij en het postkantoor. Het geld wordt uitgegeven aan het kopen van materialen voor openbare werken. Ook wordt geld uitgegeven aan personeel, voorraden, buitenlandse diensten (bijv. Franse politie), educatie en cultuurprojecten.

Enkele openbare werken:

De belangrijkste sectoren in Monaco waarmee mensen hun geld verdienen zijn de (lichte) industrie, het toerisme, de tertiaire sector, de commercie en de makelaardij. Het cirkeldiagram hieronder geeft de procentuele aandelen aan van de sectoren.

De industrie heeft zich na WOII sterk ontwikkeld. In 1949 kwam Rainier III aan de macht. Hij zorgde ervoor dat industrie kon plaatsvinden in Monaco. Eerst was Monaco een klein, rotsachtig land en was er geen plaats voor industrie op grote schaal. Prins Rainier III liet daarentegen een stuk zee droogleggen dat een nieuw stukje Monaco werd. Het nieuwe stuk land werd Fontvieille genoemd. Het was een vlak stuk land en er stonden nog geen huizen, uitermate geschikt voor de industrie. Andere voordelen voor de industrie in Monaco zijn weinig belasting over de winst die een bedrijf maakt en dat Monaco de ideale plaats is om andere zakenlui te ontmoeten. Het enige nadeel is de hoge grondprijs. Het imago van Monaco als paradijs werd niet aangetast: er kwam alleen lichte industrie. Tweederde van de mensen die in de industrie in Monaco werkt komt uit Frankrijk of Italië. De industrie is in zes sectoren te verdelen:

Toerisme is geen onbelangrijke sector in Monaco. Na 1950 zijn de kustplaatsen aan de Franse zuidkust erg populair geworden. Mensen trokken graag naar plaatsen zoals Nice, Saint-Tropez en Frejus. De overstap naar Monaco is niet moeilijk te maken. Wat de Franse zuidkust zo aantrekkelijk maakt zijn het klimaat, de prachtige stranden en rotsen en de azuurblauwe Middellandse Zee. Een andere factor die belangrijk was voor het succes is dat Zuid-Frankrijk minder ver rijden is dan andere strandbestemmingen zoals Spanje en Italië. Zuid-Frankrijk ligt dus op een acceptabele afstand voor Noord-Europeanen. Vooral voor Nederlanders. De trekpleisters van Monaco zijn het casino, de jachthaven, de Grand Prix en de leuke (en dure) winkels van Monaco. De restaurants, cafés en hotels zijn wel duur maar van goede kwaliteit. De meeste hotels in Monaco zijn vier sterren hotels. Er zijn in Monaco zo'n 2500 hotelkamers en de procentuele bezetting van die kamers is 48,3%.

De tertiaire sector is de sector waarin er per persoon het meest verdiend wordt. De belangrijkste diensten zijn die van banken, verzekeringen en adviesbureaus (technisch, commercieel, financieel, enz.). Banken draaien goed in Monaco vanwege de grote geldkapitalen die voorkomen in Monaco en ze hoeven maar weinig van hun winst afstaan aan de staat. Verzekeringsmaatschappijen draaien ook goed, omdat de overheid geen sociale verzekeringen geeft.

De bloei van het toerisme ging eigenlijk gepaard met de bloei van de winkels, de commercie. Toeristen gaan graag de dure kledingzaken bezoeken en souvenirs kopen. De inwoners van Monaco zelf hebben meestal veel geld en kopen ook in Monaco. Een andere succesfactor is de al eerder genoemde bevolkingsgroei. Meer mensen betekent meer afzet en meer afzet betekent meer winst. Het voordeel dat bijna bij iedere sector van toepassing is is ook hier van toepassing: de lage belastingtarieven.

Tot slot komen we bij de makelaardij. Het grote succes van de onroerend goed-sector is natuurlijk te danken aan de explosieve bevolkingsgroei. Lekker weer, weinig belasting, daar willen we wel wonen. Doordat Monaco dichtbevolkt is en er weinig ruimte is, is het aanbod van huizen en grond erg klein. Doordat (rijke) mensen graag naar Monaco willen verhuizen bestaat er een grote vraag naar huizen en grond in Monaco. Aanbod klein, vraag groot dat betekent een hoge prijs van het aanbod. Leuk voor de makelaar want die krijgt per huis een steeds grotere courtage. Bijvoorbeeld een nacht je jacht aanleggen in de haven van Monaco kost f 750,- (340,34 Euro).