Venus, het juweel van de lucht, was eens bekend als de "ochtendster" en "avondster". Vroegere sterrenkundigen dachten eens dat Venus 2 aparte (hemel)lichamen was. Venus, genoemd naar de Romeinse godin van de liefde en schoonheid, is bedekt door een dik wolkendek.

Sterrenkundigen noemen Venus wel eens Aardes zusterplaneet. Beide zijn hetzelfde in grootte, massa, dichtheid en volume. Hoewel, in de afgelopen jaren hebben onderzoekers gemerkt dat Venus toch erg verschilt van de Aarde. Het heeft geen oceanen en is omgeven door een atmosfeer die vnl. bestaat uit kooldioxide met bijna geen waterdamp. Op het oppervlakte is de atmosferische druk 92 keer die van het aardse zeeniveau. Venus heeft een oppervlakte temperatuur van ongeveer 482°C. Dit komt voornamelijk door de kooldioxide in de lucht: deze laat de warmte door. Hierdoor is Venus heter dan Mercurius.

Een dag op Venus is 243 Aardse dagen en is langer dan zijn jaar: 225 dagen. Opvallend is dat Venus van oost naar west draait. De zon komt op in het westen en gaat onder in het oosten.

Vier van de meest succesvolle missies in het ontdekken van het oppervlak van Venus zijn: NASA’s Pioneer Venus missie (1978), de SU missies Venera 15 en 16 (1983-1984) en NASA’s Magellan radar mapping mission (1990-1994). Toen deze ruimteschepen de planeet in beeld brachten, ontstond een nieuw beeld van Venus.

Het oppervlak van Venus is relatief jong, geologisch gezien. Het lijkt geheel vernieuwd te zijn, zo’n 300 tot 500 miljoen jaar geleden. Wetenschappers debatteren nu hoe en waarom dit gebeurd is. De Venusiaanse topografie bestaat uit grote vlakten, bedekt met lavastromen en bergen of hooglanden. Maxwell Montes in Ishtar Terra is de hoogste plek op Vernus. De Afrodite Terra hooglanden omvatten bijna de helft van de evenaar. Magellan foto’s van hooglandregio’s boven 2,5 km zijn ongewoonlijk helder, karakteristiek voor natte bodem. Echter vloeibaar water is niet op het oppervlak en kan niet de reden zijn voor de heldere hooglanden. Een theorie suggereert dat het heldere materiaal mogelijk bestaat uit metalen delen. Studies hebben laten zien dat het ijzer-pyriet kan zijn. Het is onstabiel op de vlakten, maar kan stabiel zijn in de hooglanden.

Venus is getekend door een groot aantal inslagkraters, willekeurig verspreid over het oppervlak.

Minimaal 85% van het Venusiaanse oppervlakte is bedekt met vulkanisch gesteente. Grote lavastromen, van honderden kilometers, hebben de lagere delen overspoeld, waardoor de vlakten zijn gecreëerd. Meer dan 100.000 kleine vulkaantjes bedekken het oppervlak samen met honderden grote vulkanen. Grote caldeiras (grote krater) van meer dan 100 km in diameter zijn gevonden op Venus.