Mercurius is door de Romeinen vernoemd naar snelle boodschapper van de goden, omdat het sneller leek te bewegen dan elke andere planeet. Deze planeet ligt het dichtst bij de zon, en is de 2^e kleinste planeet in het zonnestelsel. Zijn diameter is 40% kleiner dan die van de aarde en 40% groter dan die van de maan. Hij is zelfs kleiner dan Jupiters maan Ganymede en Saturnus maan Titan.

Als een onderzoeker op het oppervlak van Mercurius zou lopen, zou hij een maanterrein ontdekken dat op de aarde lijkt. Mercurius’ golvende, met stof bedekte heuvels zijn geërodeerd door het constante bombardement van meteorieten. Breuk kliffen zijn enkele km diep en honderden km lang. Kraters bedekken het oppervlak. De onderzoeker zou opmerken dat de zon twee en een half zo groot is als op aarde; echter de lucht is altijd zwart omdat Mercurius in feite geen atmosfeer heeft die licht breekt. Als de onderzoeker in de ruimte kijkt, zou hij 2 sterren zien. Een ziet eruit als creme-kleurige Venus en de andere als de blauwkleurige Aarde.

Toto Mariner 10, was er weinig bekend over Mercurius, omdat het zo moeilijk te observeren was met Aardse telescopen. Op maximale uittrekking is Mercurius slechts 28 graden van de zon verwijderd, vanuit Aarde gezien. Hierom kan hij alleen gezien worden gedurende daglicht uren of bij zonsopgang of zonsondergang.

In de jaren 1880, stelde Giovanni Schiaparelli vast dat Mercurius m.b.t. getijden aan de zon vast zat, net als de maan aan de aarde. In 1962 bekeken radio-sterrenkundigen stralingsemissies van Mercurius en bepaalden dat de donkere kant te warm was om qua getijde vast te zijn aan de zon. 1965 stelden Pettengill en Dyce vast dat Mercurius’ rotatieperiode 59 +/- 5 dagen was.

Mercurius roteert anderhalf keer gedurende elke omloop. Dankzij deze 3:2 verhouding, duurt een dag op Mercurius (van zonsopkomst tot zonsopkomst) 176 Aardse dagen.

In Mercurius voorbije verleden, zou zijn rotatieperiode sneller geweest kunnen zijn. Wetenschappers speculeren dat zijn rotatie zelfs 8 uur geweest zou kunnen zijn, maar dit is in miljoen jaren langzamer geworden door zonne-getijden.

De meeste van de wetenschappelijke ontdekkingen over Mercurius komen van het Mariner 10 ruimteschip, dat was gelanceerd op 3 november 1973. Het vloog langs de planeet op 29 maart 1974 op een afstand van 705 km boven het oppervlak. Op 21 spetember 1974 vloog het voor de 2^e keer langs Mercurius en op 16 maart 1975 voor de 3^e keer. Gedurende deze bezoekjes, werden 2700 foto’s gemaakt, die 45% van het oppervlak van Mercurius bevatten. Tot nu toe vermoedden wetenschappers niet dat Mercurius een magnetisch veld zou hebben. Ze dachten dat omdat Mercurius zo klein is, zijn kern al lang geleden vast geworden zou zijn. De aanwezigheid van een magnetisch veld geeft weer dat de planeet een ijzeren kern heeft, die op zijn minst gedeeltelijk gesmolten is. Magnetische velden worden gemaakt door het draaien van conductieve gesmolten kern en is bekend als het dynamo effect.

Mariner 10 liet zien dat Mercurius een magnetisch veld heeft dat 1% zo sterk is al dat van Aarde.

Zelfs voor Mariner 10 was van Mercurius bekend dat het een hoge dichtheid heeft. De dichtheid is 5,44 g/cm3, dat vergelijkbaar met die van de aarde: 5,52 g/cm3.

De foto’s die terugkwamen van Mariner 10 lieten een wereld zien die veel op de maan lijkt. Het is bedekt met kraters en veel lavastromen. De kraters variëren van 100 meter tot 1300 km. De grootste krater van Mercurius is het Caloris dal.

Dit dal is 1300 km in diameter en was waarschijnlijk veroorzaakt door een projectiel dat groter dan 100 km is. Na de inslag is de krater gedeeltelijk gevuld met lava.

Het grootste deel van Mercurius oppervlak is bedekt met vlakten. Velen zijn oud en flink bekraterd, maar sommige vlakten hebben minder kraters.

Het lijkt of Mercurius geen water, in welke vorm dan ook, kan hebben. Het heeft een zeer kleine atmosfeer en is erg heet overdag. Maar in 1991 hebben wetenschappers radio golven laten stuiten op Mercurius en vonden hierbij een ongewoon heldere weerkaatsing. Deze heldere weerkaatsing zou verklaard kunnen worden door ijs op of net onder het oppervlak. Maar is het mogelijk voor Mercurius om ijs hebben? De binnensten van kraters zou nooit aan de zon blootstaan en wetenschappers vermoeden dat ze kouder blijven dan –161°C. Deze lage temperaturen zouden water kunnen vasthouden dat als gas is gekomen, of ijs dat door inslagen op de planeet is gekomen. Deze ijsdepots kunnen bedekt zijn met een laag stof en kunnen nog steeds heldere weerkaatsingen geven.