Jupiter is de 5^e planeet van de zon en is de grootste in het zonnestelsel. Als Jupiter hol was, zouden er meer dan 1000 Aardes in passen. Het bevat ook meer materie dan alle andere planeten bij elkaar. Het heeft een massa van 1,9 x 10²⁷ kg en is 142.800 km lang over de evenaar. Jupiter bezit 16 manen, waarvan er vier – Callisto, Europa, Ganumede en Io – door Galileo waren bestudeerd, in 1610. Er is een ring systeem, maar het is erg vaag en is helemaal onzichtbaar vanaf de Aarde. (De ringen werden in 1979 door Voyager 1 ontdekt). De atmosfeer is erg diep, misschien zelfs de hele planeet omvattend, en lijkt wat op de zon. Het bestaat grotendeels uit waterstof en helium, met kleine hoeveelheden methaan, ammoniak, waterdamp en andere samenstellingen. Op grote diepten in Jupiter, is de druk zo groot dat de waterstofatomen gebroken zijn en de elektronen vrijgemaakt zijn, zodat de resulterende atomen bestaan uit slechts protonen. Dit maakt een staat waarin het waterstof metaalachtig wordt. Kleurrijke breedtebanden, atmosferische wolken en stormen illustreren Jupiters dynamische weersystemen. De wolkenpatronen veranderen in uren of dagen. De Great Red Spot is een complexe storm die beweegt in een met-de-klok-mee richting. Aan de buitenste hoek, doet materiaal er 4 tot 6 dagen over om te roteren; vlakbij het midden zijn bewegingen klein en bijna willekeurig in richting. Aurorale emissies, gelijk aan de Noorderlichten van de Aarde, waren gezien in pool gebieden van Jupiter.

Jupiter heeft een simpel ringsysteem dat is samengesteld uit een binnenste belangrijkste ring en een Gossamer ring. Door Voyager gezien leek de Gossamer ring een enkele ring, maar Galileo-plaatjes laten zien dat Gossamer 2 ringen is.

De binnenste ring heeft een radius van ongeveer 92.000 km tot ong. 122.500 km van Jupiters centrum. Het is gevormd toen kleine deeltjes stof van de belangrijkste ring naar de planeet vallen.

De 2 Gossamer ringen zijn redelijk uniform van natuur.

Jupiters ringen en manen bestaan in een intense stralingsgordel van elektronen en ionen gevangen in het magnetisch veld van de planeet. Deze deeltjes en velden omvatten de magnetische omgeving, die 3 tot 7 miljoen km richting zon uitstrekt, en uitstrekt in een windzak vorm, op zijn minst zover als Saturnus omloop – een afstand van 750 miljoen km.