Argumenten voor en tegen de evolutie theorie

De neodarwinistische evolutietheorie is slechts een theorie die moeilijk bewezen kan worden. De meerderheid van de mensen gelooft in de evolutie, maar lang niet iedereen en onder de mensen die er in geloven is er onenigheid over de wijze waarop de evolutie verloopt. In dit hoofdstuk komen de verschillende argumenten voor en tegen de theorie aan bod. In het discussieforum kunt u uw mening geven en er over discussiëren met de andere gebruikers van deze pagina.

Fossielen

Fossielen zijn de versteende overblijfselen of afdrukken van organismen in gesteenten. Fossielen tonen aan dat er vroeger andere organismen hebben geleefd dan nu. Dat betekent dat er soorten zijn verdwenen en dat andere er bij zijn gekomen. Uit het dateren van die fossielen blijkt dat hoe ouder het fossiel is hoe minder complex de organismen zijn. (zie ook de achtergrond informatie over het dateringstechnieken). De complexiteit van de organismen op aarde is dus toegenomen. De neodarwinistische evolutie theorie geeft daarvoor een verklaring

Fig. 2.2.3: Het proces waarbij planten of botten verstenen heet fossilisatie. Fossilisatie treedt op in een tamelijk voorspelbare volgorde van gebeurtenissen, maar in elk stadium gaan exemplaren en informatie verloren. Als het stoffelijk overschot tot ontbinding overgaat, verdwijnen zachte weefsels in het algemeen spoedig door aaseters en bacteriën.	Fig. 2.2.4: De harde delen, zoals tanden en beenderen, kunnen onbeschadigd achterblijven, maar vallen op den duur toch uit elkaar als zij aan de lucht blijven blootgesteld. Een regenbui met lava-as kan dit bijvoorbeeld voorkomen.
Fig. 2.2.5: Terwijl nog meer lagen worden afgezet, ondergaan de begraven delen veranderingen.	Fig. 2.2.6: De holtes in de beenderen kunnen worden gemineraliseerd als mineralen die in het gesteente in water zijn opgelost, infiltreren en aaneenkitten. Of het botweefsel zelf wordt kristal voor kristal vervangen door een ander hard mineraal. Langzaam verstenen de beenderen. In de loop van de tijd kunnen gesteenten worden opgetild of gekanteld en door erosie kunnen oude sedimenten en de gefossiliseerde beenderen aan het licht worden gebracht.

Rudimentaire organen

fig. 3.1.1: De staartwervels

Organen kunnen hun functie verliezen door de aanpassing van het organisme aan een nieuwe omgeving. De organen kunnen dan verdwijnen als de soort verder evolueert. Soms zijn er nog overblijfselen te vinden van die verdwenen organen, de zogenaamde rudimentaire organen. Rudimentaire organen ontstaan hetzelfde als het oorspronkelijke orgaan, maar ontwikkelen zich niet en hebben geen functie meer. Een voorbeeld van zo een orgaan bij de mens is de blinde darm. Bij plantenetende dieren is de blinde darm veel langer en heeft het een functie bij de spijsvertering. Bij de mens heeft het die functie niet meer. Een ander voorbeeld zijn de staartwervels bij een mens, ze zijn aan elkaar gegroeid en hebben geen functie meer. Doordat de voorouders anders gingen leven werd de staart overbodig en verdween die. De staartwervels zijn de overblijfselen van de staart van onze voorouders. Aan rudimentaire organen is te zien dat een plant- of diersoort er ooit anders uit moet hebben gezien, het is te verklaren door de evolutie theorie

Overeenkomsten tussen embryo´s

fig. 3.1.2: De embryo's van een kip en een mens in verschillende stadia

Er bestaat overeenkomst in de embryonale ontwikkeling bij verschillende diersoorten. Vooral in de vroegste stadia van de ontwikkeling lijken de embryo´s sterk op elkaar. Dat maakt het aannemelijk dat die diersoorten een bestaan van een gemeenschappelijke voorouder. Volgens de recapitulatiehypothese worden tijdens de embryonale ontwikkeling van een dier alle stadia herhaald uit de evolutie van de soort van dat dier. Het blijkt echter dat vele stadia sterk bekort zijn en andere sterk gewijzigd. Bij menselijke embryo´s ontwikkelen zich bijvoorbeeld in de halsstreek een soort van kieuwen, die zich al snel ontwikkelen tot onder andere een deel van het gehoororgaan.

Anatomische overeenkomsten

fig. 3.1.2: De ledematen van verschillende dieren

De organen van verschillende organismen zijn vaak op dezelfde manier gebouwd, ook al hebben ze niet altijd dezelfde functie. Zie fig. 3.1.3. Bij de vleermuis dient de vleugel om te vliegen en de arm van een mens om dingen vast te pakken. Toch hebben de botten hebben dezelfde grondvorm. Het zijn homologe organen. Homologe organen vertonen overeenkomsten in bouw en hebben dezelfde embryonale manier van ontstaan. Organismen met homologe organen zijn waarschijnlijk verwant aan elkaar.

Biochemische overeenkomsten

Ten slotte is het zo dat zo goed als alle organismen biochemische overeenkomsten vertonen. De meeste chemische processen in organismen berusten op dezelfde principes en alle organismen zijn uit dezelfde stoffen opgebouwd. Dat is niet het enige, want ook het DNA en enzymen van verschillende dieren en planten komt voor grote delen overeen. Het DNA van een chimpansee bijvoorbeeld is voor meer dan 95 procent gelijk aan dat van een mens.

De ontbrekende schakel

Sommige mensen betwijfelen of de neodarwinistische evolutietheorie een afdoende verklaring kan geven voor grote veranderingen in de evolutie. Een voorbeeld van zo een grote verandering is het ontstaan van zoogdieren uit reptielen. Andere mensen veronderstellen dat dit wel kan. Momenteel ontbreken er nog gegevens voor vele veranderingen. Dit zijn de zogenoemde ontbrekende schakels. Verder onderzoek levert steeds nieuwe gegevens op, maar er zijn nog steeds genoeg ontbrekende schakels die als tegenargumenten voor de evolutie kunnen worden gebruikt.

De voorsprong van de mens

De neodarwinistische evolutie theorie kan ook niet verklaren waarom de mens zo een voorsprong heeft op alle andere dieren. De mens is veruit het intelligentste dier op aarde. Hoe slimmer of hoe sterker een dier is hoe minder vijanden het hoeft te hebben. Als een dier nauwelijks of geen vijanden meer heeft, dan gaat de wet van "het overleven van de best toegeruste" niet meer op en dus zal de soort niet verder evolueren zolang die voorsprong er is.