Julius Caesar

Julius was een welopgevoede Romein van goede familie, maar zonder grote rijkdom. Hij werd bekend door met hulp van een rijke vriend brood en spelen aan de armen te verschaffen. In 59 v.Chr. kwam er een driemanschap in het Romeinse Rijk. In dat driemanschap zaten Pompeius, Crassus en Caesar. Caesar voerde toen gelijk 2 nieuwe wetten in. Hij werd gouveneur van Gallia Cisalpina (de Povlakte), Illyrië (Dalmatische kust) en van Gallia Narbonensis (de Provence). Caesar wilde zijn politieke invloed vergroten door militaire veroveringen. Dit deed hij in 58 v.Chr.. Toen versloeg hij de Keltische stam van de Helvetii en de Germaanse stam Suevi. Hij onderdrukte de opstand van Vercingetorix (52-50 v.Chr.) in Gallië met moeite. Hierna stelde hij heel Gallië onder Romeins gezag. In 57 v.Chr. kwamen de Romeinen ook in de Lage landen, maar in 54 v.Chr. kwamen de stammen onderleiding van Ambiorix in opstand. In 53 v.Chr. heroverde Caesar de Lage landen weer. In 55 v.CHr. besloten Caesar, Crassus en Pompeius dat Pompeius gouveneur van Syrië werd, Crassus van Spanje en Caesar dus van Gallië voor elk 5 jaar. Pompeius zag Caesar steeds meer als rivaal en bleef in Rome. Crassus stierf om 53 v.Chr. Er kwam een burgeroorlog tussen Caesar en Pompeius. Caesar won. Pompeius trok naar Egypte, waar hij werd vermoord. Cleopatra ging om politieke redenen een relatie aan met Caesar.

In 49 v.Chr. kreeg Caesar de macht in het hele rijk in handen. Hij werd namelijk gekozen tot consul. Caesar verminderde de macht van de Senaat. Na een veldslag in Klein-Azie stuurde hij een bericht naar naar de Senaat in Rome: Veni, vidi, vici, wat betekend: Ik kwam, ik zag, ik overwon. In 45 v.Chr. kon Caesar zich alleenheerser noemen. Sommige mensen in de Senaat dachten dat hij zich tot koning wou uitroepen en op 15 Maart 44 v.Chr. werd Caesar door Cassius en Brutus vermoord. Julius Caesar was dus geen keizer.

Octavianus

Na de dood van Caesar brak er een burgeroorlog uit. Caesar's adoptiefzoon Octavianus versloeg de moordenaars van Caesar en kreeg de macht voor zich alleen. Hij werd de eerste keizer van het Romeinse Rijk.

Octavianus maakte een verdeling in keizerlijke provincies (Spanje, Gallië, Illyrië, Sardinië, Corsica en gebieden in Klein-Azië) die hij zelf via afgezanten bestuurde en Senaatsprovincies (de andere provincies). Op 13 Januari 27 v.Chr. gaf Octavianus zijn buitengewone bevoegdheden terug aan de Senaat, waardoor de republiek in naam werd hersteld. Hij kreeg echter naast de eretitel Augustus, verhevene, zoveel bevoegdheden van de Senaat terug, dat hij feitelijk alle macht in handen hield en hij kon regeren als een vorst. Hij bezat het oppercommando over de drie provincies in de grensgebieden met de grootste legers: Gallië, Spanje en Syrië en hij nam de militaire titel imperator aan. Vanaf 23 v.Chr. kreeg Augustus tevens de bevoegdheid van volkstribuun, waardoor hij de beschikking kreeg over het veto-recht. Met dit recht kon hij elke beslissing van de Senaat ongeldig verklaren. Augustus voerde een staand leger in met een diensttijd van zestien a twintig jaar. Hij gebruikte zijn leger om de grenzen te verdedigen.

Augustus wou zoveel mogelijk natuurlijke grenzen, dus daarom moesten zijn generaal Agrippa en zijn stiefzonen Tiberius en Drusus nog een harde strijd voeren, met name in de Donaulanden. De natuurlijke grenzen werden gevormd door de rivieren (Rijn, Donau en Eufraat), woestijnen (Sahara en de Arabische woestijn) en zeeën (Atlantische Oceaan en de Zwarte zee). In 9 v.Chr. werd ter ere van de algemene vrede, de Pax Romana, te Rome een altaar ingewijd. In 9 n.Chr. probeerde Augustus het gebied tussen de Rijn en de Elbe aan zijn rijk toe te voegen. Hij leed echter een verpletterdende nederlaag. Na zijn dood werd hij goddelijk verklaard.

Tiberius

Tiberius had geen gemakkelijk leven. Hij leefde de hele tijd in de schaduw van Augustus, zijn stiefvader. Zijn geluk werd al helemaal verwoest door een gedwongen huwelijk met een vrouw die hij verachtte. Toen hij aan de macht kwam was hij al 55 jaar oud en een wantrouwig man.

Tiberius maakte grootschalig gebruik van de lex maiestatis ('de Wet op de grootsheid'). Hiermee kon hij iedereen de doodstraf geven die hem maar enigzins kwetste. Zo deed hij dit ook bij Jezus van Nazareth. Hij liet Jezus van Nazareth kruisigen. Tiberius vertrouwde weinig mensen. Hij vertrouwde echter een man wel, Seianus, bevelhebber van de Praetoriaanse garde. Dit was een korps elite-soldaten dat de keizer tot lijfwacht diende. Seianus kreeg een steeds grotere invloed op Tiberius en het was duidelijk dat hij uit was op zijn opvolging. Zijn reputatie bleef stijgen. In 26 n.Chr. trok de oude keizer zich terug op het eiland Capri en regeerde van daar uit het rijk. Seianus bleef in Rome en kreeg steeds meer bevoegdheden van Tiberius. De Senaat verzette zich hier hevig tegen en Seianus verdween van het toneel. Seianus probeerde nog met een staatsgreep de macht te grijpen, maar dat mislukte en hij werd ter dood veroordeeld. Tiberius bleef op Capri waar hij op 78-jarige leeftijd overleed. In Rome werd er gejuicht om zijn dood.

Caligula

De Tiberius had twee volwassen erfgenamen, zijn neef, door hem als zoon geadopteerd en zijn kleinzoon. De Senaat erkende zijn neef, Gaius, onmiddelijk als opvolger.

Omdat Gaius als kind altijd in een legeruitrusting liep met laarsjes kreeg hij de bijnaam Caligula, wat 'laarsje' betekende. In het begin had Caligula een goede reputatie, maar dat veranderde echter snel. Caligula was geestelijk niet helemaal in orde. Hij streefde naar de absolute macht en liet zich tijdens zijn leven nog vergoddelijken. Hij liet overal in het land hoogstpersoonlijk altaren voor hem oprichten. De Joden weigerden hem te vereren. Caligula werd erg woest en begon de Jodenjacht. Caligula was niet alleen hard tegen de Joden, maar ook tegen de Romeinen. Hij zat bijvoorbeeld een keer in een stadion. Het publiek beviel hem niet en hij liet de spelen stopzetten. Hij liet de uitgangen sluiten en bewaken door de soldaten. Toen liet hij de zonnenschermen weghalen en aanschouwde hij met groot vermaak een groot publiek zonder eten en drinken in de brandende zon zitten. Bij een andere gelegenheid liet hij een paard tot consul benoemen. Caligula werd uiteindelijk vermoord en dat was het einde van het tijdperk Caligula.

Claudius

Na de moord op Caligula wilden de moordenaars de republiek weer terugbrengen. Claudius , bekend om zijn republikeinse sympathieen, werd aan de macht gebracht door de moordenaars van Caligula.

Claudius werd in het begin niet serieus genomen, omdat hij een klein stotterend mannetje was. Later veranderde dit. Hij werd een goede keizer. Hij herstelde de chaos die Caligula had achtergelaten. Hij had een behoorlijk inzicht in de binnen- en buitenlandse politiek. Hij toonde zijn leven lang eerbied voor de Senaat. Claudius kwam er een keer achter dat zijn vrouw vreemd ging. Hij sloot haar op en gaf de man waarmee ze vreemd ging de doodstraf. Hij trouwde toen met Agrippina. Zij bracht een zoon mee, de latere keizer Nero.

Aggripina wou dat Nero keizer werd. Zij verleidde dus eerst Claudius en toen hij toegaf wilde zij hem vermoorden. Na twee mislukte pogingen lukte het de derde keer. Zij vergiftigde Claudius. Einde Claudius.

Nero

Nero was 16 jaar toen hij de macht kreeg. Hij was nog erg jong dus kreeg hij hulp van Seneca en Burrus. Eigenlijk wou Nero helemaal niet regeren. Hij wou zingen en toneelspelen, want hij vond dat hij daar goed in was. Agrippina wou dan zelf de macht grijpen. Dat probeerde ze door haar eigen zoon, Nero, te verleiden! Het mislukte en ze werd door Nero vermoord. Nero vermoorde ook nog zijn vrouw. Toen Burrus stierf verloor Seneca zijn laatste invloed op de keizer.

In 64 n.Chr. brandde Rome grotendeels af. Het gerucht ging dat Nero het zou hebben aangestoken, omdat men had gezien dat Nero 'de ondergang van Troje' bezong. Nero moest een zondebok hebben. Hij gaf de Christenen de schuld en begon ze te vervolgen. Nero herbouwde Rome grootser dan ooit. Hij gaf natuurlijk extra aandacht aan zijn paleis. Er kwam een samenzwering tegen Nero. Nero kwam erachter. Hij zei dat iedereen die in het complot zat zelfmoord moest plegen, of anders zou hij hen wel vermoorden. Iedereen pleegde zelfmoord. Toen kwam er een opstand in Gallië die Rome bedreigde. Nero vluchtte en werd vogelvrij verklaard door de Senaat. Nero pleegde op 31-jarige leeftijd zelfmoord, nadat hij in het nauw was gedreven.