Veel dieren uit de bio-industrie zitten de hele dag opgepropt met te veel dieren, in te kleine hokjes, in het donker. Vaak weten ze van gekkigheid niet meer wat ze moeten doen. Het kannibalisme komt het meeste voor bij varkens en kippen omdat meestal met meerderen in een hokje zitten.    

Varkens     
    
Varkens bijvoorbeeld willen nogal eens aan elkaars staarten knabbelen, op zich is dit volkomen natuurlijk gedrag en meestal niet pijnlijk. Maar als varkens met te veel in te kleine hokken leven, komt het vaak voor dat de staarten niet dwars, maar overlangs in de bek worden gegrepen. Zo kunnen er hele stukken vanaf  worden gerukt, totdat de hele staart is verdwenen. Ook de oren blijven vaak niet ongedeerd. Sommige dieren veranderen in ware jagers die alleen of in groepjes verschillende slachtoffers hebben, die bijna levend worden opgegeten of opengescheurd. Ook komt het voor dat zeugen hun biggen op- of aanvreten, of biggen die hun gekooide moeder aanvreten. Het zou logisch zijn als de varkensmesters  deze verminkte  dieren gelijk uit de hokken halen, maar nog altijd meer dan 1% van  de aanvoer van een slachterij bestaat uit zogenaamde wrakken.    
De maatregelen die genomen kunnen worden tegen dit kannibalisme zijn vaak heel eenvoudig. Een praktische oplossing is het couperen van staarten en oren. Zeer effectief maar erg pijnlijk. Daarom zoeken wetenschappers liever naar aanpassingen aan de behuizing.    
Er is bijvoorbeeld ontdekt dat varkens in hokken met stro vrijwel nooit gaan staartbijten.. Toch gebeurt dit niet vaak, omdat veel boeren denken dat je vrachtwagens stro nodig hebt, terwijl er onderzocht is dat een varken per dag aan 100 gram stro genoeg heeft. Verder blijkt wel of geen licht ook invloed te hebben. Als je het licht in een stal uitdraait bleek dat alle varkens gespannen waren en veelal in de zogenaamde treurhouding stonden, maar het meest opmerkelijke was dat alle sociaal contact tussen de varkens ontbrak. Ook het gebruik van gestrooide ligruimten vermindert staartbijten aanzienlijk, bovendien heeft het een positieve invloed op het voorkomen van beengebreken, die zeer veel voorkomen bij slachtvarkens.    
    
Kippen  
  
Ook kippen hebben heel wat te verduren. Het natuurlijke gedrag van een kip is het zoeken van een nest, een kuiltje draaien, wat scharrellen met bodembedekking, een paar eieren leggen, even wachten en vervolgens, na het ei met de snavel te hebben gecontroleerd, gaat de kip het nest weer uit. Maar bij kippen die met 3 a 4 in een legbatterij zitten gaat dat niet op. In plaats van een nest zoeken worden bij legbatterijkippen zoekbewegingen en angstroepen waargenomen en het wegduwen van kooigenoten.  Ze steken hun kopjes en halsjes door de tralies en stoten het lichaam naar voren. Daarna leggen de kippen meestal vrij rustig een ei. Tijd om te controleren is er niet, want het ei heeft het hok al verlaten d.m.v. van een schuinsaflopende bodem. Na dit hele proces  is de kip volledig uitgeput. En de andere  pikkende, hyperventilerende kippen maken het er niet beter op.    
Bij kippen kun je o.a. het voer veranderen. Meelvoer in plaats van korrelvoer. Zo zijn ze langer bezig met hun eten. Vaak worden ook kalmerende stoffen aan het eten toegevoegd. Wat ook mogelijk is, is het kortbekken. Dan haal je een stukje snavel weg met een heet mesje. Niet pijnloos, er wordt levend weefsel geraakt en vaak gaat de snavel bloeden.