Na de tweede wereldoorlog kwamen er grote veranderingen in het boerenbedrijf. Er werd hard gewerkt om de ontregelde economische toestand in Nederland te verbeteren. Onder andere door het opvoeren van de landbouwproductie, want als er genoeg werd geproduceerd kon er ook geëxporteerd worden. De opbrengst hiervan werd gebruikt voor de opbouw van de industrie. Door de grote opbrengst van de landbouwproducten bleven de prijzen relatief laag. Er hoefde dus niet erg veel betaald te worden voor voedsel. Dit was voordelig voor de industrie, die hoefden minder hoge lonen uit te betalen, het voedsel was immers toch zo goedkoop. Toentertijd was er genoeg vraag naar landbouwproducten dus was de productie-uitbreiding ook voordelig voor de boeren. Maar toen in 1953 overproductie dreigde, daalden de prijzen. De boeren verhoogden weer de productie, want ze wilden hun inkomen op peil houden. Dit was nodig omdat de industriële producten die de boeren nodig hadden zoals landbouwmachines, kunstmest, bestrijdingsmiddelen e.d. steeds duurder werden. Het gevolg was dat vele landbouwbedrijven moesten specialiseren; alleen akkerbouw, fruitteelt, melkveehouderij, slachtveehouderij e.d. Er werd veel grond gekocht. Voor de kleine niet gespecialiseerde boeren was er maar een manier om met de grote bedrijven mee te komen, namelijk door intensieve veehouderij of bio-industrie. Boeren die de ontwikkelingen financieel niet bij konden houden gingen failliet. Het aantal werknemers in deze sector is dan ook sterk teruggelopen. Verder is er een sterke toename van het aantal dieren per bedrijf. Veel dure arbeiders moesten plaats maken voor op den duur goedkopere machines, anders kon de stap van gewone veehouderijbedrijf naar intensieve veehouderij niet gemaakt worden. De boeren zochten naar zekerheid wat betreft de afzet en de productieprijs. Dit doen ze door contracten te sluiten met grote bedrijven, die alles van het begin tot het einde regelen. De bouw van de stallen, het vee, voedsel, slachterijen, desinfecteermiddelen, hulp bij administratie e.d. De boer krijgt veel hulp maar is afhankelijk geworden. Theoretisch is het niet zo moeilijk om de macht van de grote bedrijven wat af te brokkelen, bijvoorbeeld door geen vlees uit de intensieve veehouderij meer te eten, maar de boer is daar natuurlijk in eerste instantie de dupe van en tegenwoordig wil men gewoon bijna niets meer betalen voor voedsel. Zo is het ook mogelijk dat het meeste eten nu bijna net zo duur is als ongeveer 40 jaar geleden. En dat terwijl de prijzen van de industrieproductie  de laatste jaren ongelofelijk stijgen. Maar wat wordt er nu precies gedaan om de prijzen zo laag te houden?    

*Dieren krijgen goedkoper voedsel  

Kijk ook naar onze foto-galerij