Vroegere tijdmeters.

De eerste tijdmeters waren natuurlijk
de klokken: zon, maan en sterren.
Daarna gingen mensen ook
zelfgemaakte apparaten gebruiken
om de tijd bij te houden.
zoals de hieronder beschreven voorwerpen.

Schaduwklokken.

Zo'n 4000 jaar geleden vonden
de Oude Egyptenaren de schaduwklok uit;
de eerste bekende klok.
De schaduwklok was T-vormig,
de tijd werd afgelezen
door te kijken hoe ver de schaduw reikte
op de schaal.
Waarschijnlijk nam de Egyptische farao
(Toetmozes 3) een schaduwklok mee
wanneer hij ten strijde trok.

Zonnewijzers.

Rond 800 voor Chr. werden de
zonnewijzers uitgevonden.
Wanneer de zon op een rechtopstaande
of schuine paal schijnt valt er een
schaduw op een tijdsschaal.
Zonnewijzers waren ook populair in
Griekenland en Rome.
Ze werden gebruikt in Europa tot
in de 18e eeuw.
Er waren ook kleine, draagbare
zonnewijzers voor reizigers.

Waterklokken.

's Avonds en met bewolkt weer waren
schaduwklokken en zonnewijzers waardeloos,
daarom verscheen er een waterklok.
Bij de waterklok wordt de tijd aangegeven
door het veranderende waterniveau.
In het Oude Griekenland werden
waterklokken gebruikt om de spreektijd van
een advocaat bij de rechtbank te meten.

Wierookklokken.

Deze wierookklokken werden van de
6de tot de 17de eeuw gebruikt in China.
Wierook brandt erg regelmatig,
zo kun je geschikt uren bijhouden.
In sommige klokken was er voor elk uur
een ander soort wierook,
waardoor je kon ruiken hoe laat het was.

Kaarsklokken.

Kaarsklokken werden voor het eerst
1000 jaar geleden gebruikt.
Er werden strepen opgezet, die de uren
voor stelden. Zo kon je zien hoeveel uren
er verstreken waren sinds je de kaars
aangestoken had.
Volgens de Engelsen is de kaarsklok door de
koning Alfred de Grote uitgevonden.

Zandlopers.

In de Middeleeuwen was de zandloper in
Europa volop in gebruik,
vaak op trekschuiten en bij kerkdiensten.
Het was eigenlijk geen zand wat er door de
kleine opening tussen de twee glasbellen
doorloopt, maar gemalen eierschaal.
Echt zand was te ruw.