De ontwikkeling van de korenmolens ging - na de standerdmolens - meer in de richting van stenen molens. Torenmolens hebben een vrijwel cilindrisch lichaam; stellingmolens, hoog gebouwd om over de omgevende bebouwing wind te kunnen vangen, hebben op halve hoogte een zgn. zwichtstelling vanwaar men de molen kan kruien. Molens op de wallen van oude vestingsteden heten walmolens, molens zonder verhoging op de begane grond gebouwd grondzeilers. Beltmolens (bergmolens) zijn omgeven door een kunstmatige heuvel, met aan voor- en achterkant open gedeelten, zodat paard en wagen het ondergedeelte konden in- en uitrijden voor aanvoer van graan en afvoer van meel.
