voluit: Beatrix Wilhelmina Armgard (Soestdijk 31 jan. 1938), koningin der Nederlanden, prinses van Oranje-Nassau, prinses van Lippe-Biesterfeld, oudste kind uit het huwelijk van prinses Juliana en prins Bernhard, werd als 'vermoedelijke erfgename der kroon' (sinds sept. 1948) op 7 febr. 1956 geïnstalleerd als lid van de Raad van State. Zij bracht haar jeugd gedeeltelijk in Canada door (tijdens de Tweede Wereldoorlog: mei 1940 - zomer 1945).
In juni 1956 behaalde zij aan het Baarns Lyceum het einddiploma gymnasium A; daarna studeerde zij aan de Rijksuniversiteit te Leiden en slaagde op 7 juli 1961 voor het doctoraal-examen rechten . Op 10 maart 1966 trouwde zij te Amsterdam met Claus (George Willem Otto Frederik von Amsberg). Uit dit huwelijk werden drie zoons geboren: Willem-Alexander (27 april 1967), Johan Friso (26 sept. 1968) en Constantijn (11 okt. 1969). Op 30 april 1980 deed koningin Juliana ten gunste van haar afstand van de troon en vond in de Nieuwe Kerk te Amsterdam de inhuldiging plaats. Van 1963 tot 1981 woonde Beatrix op kasteel Drakensteyn (Lage Vuursche), en daarna in paleis Huis ten Bosch ('s-Gravenhage).
Als staatshoofd oefent zij de bezigheden uit in paleis Noordeinde ('s-Gravenhage). Vanaf de troonsbestijging heeft zij met haar redevoeringen de aandacht getrokken, bijv. bij de bezoeken in 1982 in de Verenigde Staten en de Bondsrepubliek Duitsland; haar toespraken dragen een persoonlijk stempel en worden gekenmerkt door inzicht en openheid.
Zij heeft een grote, wijde belangstelling voor kunst en is een verdienstelijk beeldhouwster. Het is de gewoonte geworden om elk jaar stimuleringsprijzen uit te keren aan jongee kunstenaars. Haar werkbezoeken in het land en de viering van Prinsjesdag onderscheiden zich door de informele sfeer.
