Omdat de Haringvliet afgesloten is van de zee, is er geen getijdenwisseling en zout water meer. Dat heeft grote gevolgen voor de natuur gehad. Planten die vrij hoog op de oever groeien, en daar eerst elke 12 uur onder water stonden, staan nu altijd droog, en plantjes die voor de afsluiting op de lage slikken groeiden staan nu altijd onder water. Sommige planten en dieren konden zich aanpassen aan dit verschil, maar voor andere soorten was de verandering fataal. De krabben en garnalen bijvoorbeeld zijn nu niet meer terug te vinden in het Haringvliet, ook de botten en spieringen konden zich niet aanpassen. Gelukkig zijn er in de plaats van de organismen die niet in het nieuwe eco-systeem konden leven andere dieren gekomen die juist zoet water nodig hebben. Het Haringvliet is nu de woonplaats van karpers, baarzen en voorns. Voordat de Haringvliet werd afgesloten was het eigenlijk een groot natuurgebied. Alleen een vissersschip of ander bootje kon de rust verstoren. Op de Scheelhoek, een klein eilandje in het Haringvliet bevond zich jarenlang de grootste broedkolonie kluten van Europa. In totaal 1500 paartjes van deze vogels kwamen hier jaar in jaar uit hun jongen grootbrengen. Op de oevers tussen het riet zaten 's winters de wilde ganzen met z'n tienduizenden bij elkaar. Omdat door de getijdenwisseling-stop, de grote velden langs de oevers niet langer onder water kwamen te staan bij vloed, was het voor boeren aantrekkelijk daar landbouwgrond van te maken. Omdat de ganzen zo hun leefgebied zouden kwijtraken zijn er gelukkig een aantal stukken bewaard gebleven. Dicht langs de oevers bleef het water altijd stilstaan zodat de grond daar wordt afgeslagen door het kabbelende water, er zijn al ettelijke vierkante kilometers ingenomen door het haringvliet. Ook verder oostwaarts het land in zijn de gevolgen nog te merken.