Pozytony

POZYTONY

W 1928 roku Paul Adrian Maurice Dirac (1902-1984) opublikowa³ pracê, w której pokaza³, ¿e równania falowe elektronu maj± dwa razy wiêcej rozwi±zañ ni¿ wynika³oby to z dotychczasowej wiedzy. Naukowiec stwierdzi³, i¿ te dziwne rozwi±zania opisuj± cz±steczkê o w³asno¶ciach identycznych jak elektron lecz o ³adunku dodatnim (e+). Cz±steczkê t± nazwa³ Dirac pozytonem.

Przez kilka kolejnych lat pozyton by³ jedynie cz±stk± teoretyczn±, nikt jej nie zaobserwowa³, a je¶li ju¿ obserwowano fakty ¶wiadcz±ce o jej istnieniu nie potrafiono ich w³a¶ciwie zinterpretowaæ. Dopiero w 1932 roku Carl Anderson (1905-1991) zaobserwowa³ ¶lady pozytonów przebiegaj±cych przez komorê mg³ow± i dobrze zinterpretowa³ to zjawisko. Przeprowadza³ on wspólnie z Millikanem seriê do¶wiadczeñ, w których bada³ promienie kosmiczne. Umie¶cili oni komorê mg³ow± w silnym polu magnetycznym. Cz±stki promieni kosmicznych przebiegaj±c przez ni± odchyla³y siê w tym polu dziêki czemu mo¿liwe by³o okre¶lenie ich sk³adu (tor po jakim cz±stka porusza siê w polu magnetycznym zale¿y od jej masy i ³adunku - inaczej zachowuje siê proton, a inaczej elektron). Cz±stki o ³adunku dodatnim odchylaj± siê w polu magnetycznym w jedn± stronê, a cz±stki o ³adunku ujemnym w drug±. Naukowcy robili zdjêcia torów cz±steczek. Anderson przegl±daj±c te zdjêcia stwierdzi³, ¿e na niektórych z nich widaæ tory po jakich porusza siê elektron, jednak tory te by³y zakrzywione w niew³a¶ciw± stronê. Nie mog³y to byæ, ani protony, ani cz±stki alfa poniewa¿ maj± one znacznie wiêksz± masê ni¿ elektrony i pozostawiaj± inny ¶lad w komorze mg³owej. Z tego samego powodu nie mog³y byæ to ¿adne inne znane cz±steczki. Musia³y byæ to pozytony. Anderson poda³ tak± w³a¶nie interpretacjê tego zjawiska. W 1936 roku naukowiec dosta³ za to odkrycie nagrodê Nobla.