Neutrina

NEUTRINA

W 1930 roku Wolfgang Pauli poda³ hipotezê mówi±c± o istnieniu ma³ych neutralnych (nie posiadaj±cych ³adunku) cz±steczek, które mia³y braæ udzia³ w rozpadach promieniotwórczych. Neutrina, bo tak zosta³y nazwane te cz±steczki, nie posiadaj± ³adunku, ani masy spoczynkowej (to nie zosta³o jeszcze do koñca potwierdzone). Mog± one z ³atwo¶ci± przechodziæ przez materiê. Ocenia siê, ¿e aby byæ pewnym, ¿e dane neutrino zderzy siê z cz±steczk± materii, nale¿a³oby skonstruowaæ grub± na oko³o rok ¶wietlny tarczê z o³owiu. Na szczê¶cie, aby zauwa¿yæ takie oddzia³ywanie, nie trzeba budowaæ tak grubej tarczy, wystarczy dysponowaæ ¼ród³em wysy³aj±cym wystarczaj±co du¿o neutrin. Wtedy jest pewno¶æ, ¿e niewielka czê¶æ z nich zderzy siê z cz±steczkami nawet cienkiej tarczy. Neutrino (nazwane neutrinem elektronowym - towarzysz±ce elektronowi) odkryli w 1956 roku F. Reines i C.L Cowan.
Jako wydajnego ¼ród³a neutrin (a w³a¶ciwie antyneutrin) u¿ywano reaktorów j±drowych. Jako tarczy natomiast u¿ywano wielkiej kadzi z dwuchlorkiem kadmu. Niektóre z antyneutrin zderza³y siê z protonami powoduj±c odwrotny rozpad beta. W takim rozpadzie emitowany jest pozyton i neutron. Pozyton napotyka elektron - nastêpuje anihilacja, w wyniku której wysy³ane s± dwa fotony. Para fotonów i neutron mog³y byæ rejestrowane przez naukowców. By³ to pierwszy do¶wiadczalny dowód istnienia neutrin.