DYFRAKCJA PROMIENI ¦WIETLNYCH
Jest to zjawisko zwi±zane z odstêpstwami od praw optyki geometrycznej. Wystêpuje na brzegach nieprzezroczystych przes³on oraz na niejednorodno¶ciach o¶rodka - szczególnie widoczna po przej¶ciu ¶wiat³a przez ma³e otwory tym bardziej im ich wielko¶æ jest zbli¿ona do d³ugo¶ci fali. Dyfrakcja ¶wiat³a przejawia siê brakiem wyra¼nej granicy cienia, powstaniem pr±¿ków o ró¿nym natê¿eniu. Podobne zjawisko mo¿na zaobserwowaæ w przypadku rozchodzenia siê fal na wodzie.
Najprostszym sposobem t³umaczenia dyfrakcji ¶wiat³a jest zasada Huygenesa-Fresnela, zgodnie z któr± dzieli siê otwór, na którym zachodzi dyfrakcja, na ma³e elementy, z których ka¿dy staje siê ¼ród³em nowej fali kulistej. Po zsumowaniu wszystkich tych fal otrzymuje siê now± falê za otworem (rysunek poni¿ej) - zasz³a dyfrakcja. W przypadku dyfrakcji ¶wiat³a na wielu otworach intefferencja fal pochodz±cych z tych ¼róde³ prowadzi do powstania obrazów dyfrakcyjno-interferencyjnych - uk³adu pr±¿ków b±d¼ plamek.
