![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Ernest Rutherford
urodzi³ siê 30 sierpnia 1871 roku w Brightwater w
pobli¿u miasta Nelson w Nowej Zelandii. Uczy³ siê na
nowozelandzkim uniwersytecie, a nastêpnie uzyska³
stypendium w Cambridge. Tam pracowa³ pod kierownictwem
Sir Josepha Johna Thomsona w
Laboratorium Cavendisha. Tam te¿ uzyska³ stopieñ
doktora. Otrzyma³ katedrê fizyki na uniwersytecie w
Montrealu. Zaj±³ siê badaniem promieniotwórczo¶ci
wykrywaj±c cz±stki alfa i beta.
Cz±stki alfa to, jak stwierdzi³ w 1899
roku, strumieñ atomów helu pozbawionych elektronów,
a cz±stki beta - to elektrony. W 1903 roku
opublikowa³ we wspó³pracy z Frederic'iem Soddy'm
(brytyjski naukowiec; badacz promieniotwórczo¶ci; noblista
z 1921 roku) pracê - "Przemiana promieniotwórcza".
Znalaz³ siê w niej wzór opisuj±cy
zale¿no¶æ promieniowania od czasu i dowód na
to, ¿e ilo¶æ rozpadów promieniotwórczych w
próbce jest proporcjonalna do ilo¶ci atomów
substancji adioaktywnej. Odkry³, ¿e sta³a
proporcjonalno¶ci dla ró¿nych pierwiastków
wyra¿ona jest inn± sta³±, któr±
nazwa³ sta³± radioaktywn± (sta³±
zaniku). Wyznacza ona szybko¶æ zachodzenia przemian
radioaktywnych. Rok pó¼niej Rutherford stwierdzi³,
¿e odwrotno¶æ sta³ej zaniku pomno¿ona
przez pewn± liczbê okre¶la czas po³owicznego
rozpadu (czas po jakim ilo¶æ radioaktywnego pierwiastka
spada o po³owê). Naukowiec dowiód³ tego
badaj±c pierwiastki polon i rad, dla których czas
po³owicznego rozpadu jest znacznie krótszy ni¿ dla
uranu. j±dro azotu + cz±steczka alfa = proton +
j±dro tlenu
W czasie Pierwszej Wojny ¦wiatowej Rutherford opracowa³ metodê wykrywania niemieckich ³odzi podwodnych dziêki nas³uchowi. W 1908 roku Ernest Rutherford otrzyma³ nagrodê Nobla. W 1914 zosta³ uhonorowany tytu³em szlachcica, a pó¼niej - barona. Ten wielki naukowiec zmar³ 19 pa¼dziernika 1937 roku. |