Badaj±c zachowanie
siê promieni katodowych w
polu magnetycznym i zak³adaj±c, ¿e
sk³adaj± siê one z pewnych na³adowanych
cz±stek, Schuster
stwierdzi³, ¿e mo¿na zdobyæ pewne informacje
ilo¶ciowe opisuj±ce te cz±stki. Droga tych
cz±steczek w prostopad³ym do ich kierunku biegu polu
magnetycznym jest czê¶ci± obwodu ko³a. Pole to
dzia³a zatem na promienie katodowe si³±
do¶rodkow±. Je¿eli przyjmiemy, ¿e ka¿da
cz±steczka promieni ma masê m, ³adunek q, a pole
magnetyczne, w którym cz±stki poruszaj± siê po
okrêgu o promieniu R, ma natê¿enie B, to z
dwóch nastêpuj±cych równañ
okre¶laj±cych si³ê:
Schuster nie zna³ w
ani wielko¶ci q, ani m, ani v. Zak³adaj±c, ¿e
wielko¶æ q/m jest sta³±, naukowiec
zauwa¿y³, ¿e zakrzywienie toru ruchu promieni
zale¿y jedynie od przy³o¿onego do rury napiêcia
i od wielko¶ci natê¿enia B. W roku 1890 naukowiec
oszacowa³ doln± i górn± granicê q/m.
Za³o¿y³, ¿e energia kinetyczna cz±stek
promieni katodowych równa
jest:
(5)
Natomiast energia ta nie mo¿e przekroczyæ warto¶ci
V*q, gdzie V potencja³ katody. Jest wiêc:
(6)
St±d maksymalna warto¶æ q/m:
(7)
Ale z drugiej strony wyliczaj±c z równania (4) v i
wstawiaj±c go do równania (6) jest:
(8)
Wszystkie wielko¶ci
po prawej stronie tego równania Schuster zna³. Po ich
podstawieniu, otrzyma³, ¿e maksymalna warto¶æ
q/m promieni katodowych wynosi 1010 kulombów na
kilogram. Aby natomiast
okre¶liæ minimaln± warto¶æ q/m Schuster podstawi³ do
równania (4) prêdko¶æ w przybli¿eniu
równ± prêdko¶ci cz±stki powietrza (w
temperaturze pokojowej). Po podstawieniu warto¶ci liczbowych
otrzyma³ minimaln± warto¶æ q/m równ±
5*106 kulombów na kilogram. Tak wiêc, stosunek
q/m dla cz±steczki promieni katodowych zawiera siê w
granicach: od 5*106 do 1010 kulombów na
kilogram. W tych przedzia³ach zawiera siê, co
zauwa¿y³ badacz, stosunek ³adunku do masy jonu atomu
wodoru.