MODEL ETERU
    W drugiej połowie XIX wieku naukowcy sądzili, iż cała przestrzeń wypełniona jest pewną substancją - eterem. To właśnie on miał umożliwiać przenoszenie fal elektromagnetycznych, bo przecież takie fale będące, jak uważano, pewnego rodzaju falami mechanicznymi muszą mieć jakiś ośrodek, w którym mogłyby się rozchodzić. Eter, aby fale te mogły rozchodzić się z tak dużą prędkością (prędkością światła) musiał być wyjątkowo sztywny, ale równocześnie nie mógł stawiać żadnego oporu poruszającym się w nim ciałom niebieskim. Wprowadzenie tak dziwnej substancji do rozważań naukowych było usprawiedliwione tym, iż model taki tłumaczył wiele zjawisk doświadczalnych z zakresu elektromagnetyzmu. Również sam Maxwell w swoich pracach nad elektrycznością i magnetyzmem z powodzeniem posługiwał się założeniem mówiącym o występowaniu nieściśliwego i sprężystego eteru. Hipotezę eteru odrzucił w 1905 roku ostatecznie Einstein.

WIEK XIX   |   PROMIENIE KATODOWE