DYFRAKCJA PROMIENI ¦WIETLNYCH
Jest to zjawisko
zwi±zane z odstêpstwami od praw optyki geometrycznej.
Wystêpuje na brzegach nieprzezroczystych przes³on oraz
na niejednorodno¶ciach o¶rodka - szczególnie
widoczna po przej¶ciu ¶wiat³a przez ma³e otwory
tym bardziej im ich wielko¶æ jest zbli¿ona do
d³ugo¶ci fali. Dyfrakcja ¶wiat³a przejawia
siê brakiem wyra¼nej granicy cienia, powstaniem
pr±¿ków o ró¿nym
natê¿eniu. Podobne zjawisko mo¿na
zaobserwowaæ w przypadku rozchodzenia siê fal na
wodzie.
Najprostszym sposobem
t³umaczenia dyfrakcji ¶wiat³a jest zasada Huygenesa-Fresnela, zgodnie z któr±
dzieli siê otwór, na którym zachodzi dyfrakcja,
na ma³e elementy, z których ka¿dy staje
siê ¼ród³em nowej fali kulistej. Po
zsumowaniu wszystkich tych fal otrzymuje siê now±
falê za otworem (rysunek poni¿ej) - zasz³a
dyfrakcja. W przypadku dyfrakcji ¶wiat³a na wielu
otworach intefferencja fal pochodz±cych z tych
¼róde³ prowadzi do powstania obrazów
dyfrakcyjno-interferencyjnych - uk³adu
pr±¿ków b±d¼ plamek.
