|
|
|
Niels Henrik David Bohr urodził się w 1885 roku w Kopenhadze. W 1908 roku ukończył
studia. Wyjechał do Wielkiej Brytanii gdzie przez kilka lat współpracował z
J.J Thomsonem i E. Rutherfordem. W 1916
roku objął katedrę fizyki na uniwersytecie w Kopenhadze. Założył Kopenhaski Instytut Fizyki Teoretycznej i
został jego dyrektorem. Instytut ten stał się jednym z najważniejszych centrów rozwoju fizyki atomu w Europie.
Najważniejszym osiągnięciem Bohra było opracowanie w 1913 roku
teorii budowy atomu wodoru, która tłumaczyła wiele obserwowanych zjawisk.
Współtworzył teorię kwantów. W 1928 roku ogłosił zasadę
komplementarności, która mówiła, że materia ma dwoistą naturę - wykazuje w pewnych zjawiskach charakter
fali, a w innych cząstek. Pracował nad teorią jądra atomowego, które przedstawiał jako kroplę ciężkiej i
nieściśliwej cieczy. Kropla ta podlegałaby deformacją podobnym do deformacji kropli rzeczywistej cieczy np.
rtęci. Model taki rozwinięty następnie przez K. Forda stał się jednym z najważniejszych modeli jądra
atomowego.W 1939 roku podał wraz z Johnem Wheelerem teorię rozpadu jądra atomowego. W 1943 roku uciekł z
okupowanej Danii. Rozpoczął pracę w Los Alamos przy budowie bomby atomowej.
W 1922 roku Bohr otrzymał nagrodę Nobla.
Naukowiec został przyjęty do wielu towarzystw naukowych na całym świecie. Otrzymał
też liczne tytuły doktora honoris causa (między innymi Uniwersytetu Warszawskiego w Polsce).
Jeden z największych uczonych XX wieku zmarł w 1962 roku.
