Przez kilka kolejnych lat pozyton był jedynie cząstką teoretyczną, nikt jej nie zaobserwował, a jeśli już obserwowano fakty świadczące o jej istnieniu nie potrafiono ich właściwie zinterpretować. Dopiero w 1932 roku Carl Anderson (1905-1991) zaobserwował ślady pozytonów przebiegających przez komorę mgłową i dobrze zinterpretował to zjawisko. Przeprowadzał on wspólnie z Millikanem serię doświadczeń, w których badał promienie kosmiczne. Umieścili oni komorę mgłową w silnym polu magnetycznym. Cząstki promieni kosmicznych przebiegając przez nią odchylały się w tym polu dzięki czemu możliwe było określenie ich składu (tor po jakim cząstka porusza się w polu magnetycznym zależy od jej masy i ładunku - inaczej zachowuje się proton, a inaczej elektron). Cząstki o ładunku dodatnim odchylają się w polu magnetycznym w jedną stronę, a cząstki o ładunku ujemnym w drugą. Naukowcy robili zdjęcia torów cząsteczek. Anderson przeglądając te zdjęcia stwierdził, że na niektórych z nich widać tory po jakich porusza się elektron, jednak tory te były zakrzywione w niewłaściwą stronę. Nie mogły to być, ani protony, ani cząstki alfa ponieważ mają one znacznie większą masę niż elektrony i pozostawiają inny ślad w komorze mgłowej. Z tego samego powodu nie mogły być to żadne inne znane cząsteczki. Musiały być to pozytony. Anderson podał taką właśnie interpretację tego zjawiska. W 1936 roku naukowiec dostał za to odkrycie nagrodę Nobla.
