Wzór Stokesa opisywał bardzo dobrze jednorodne kulki poruszających się w lepkim ciągłym ośrodku. Millikan stwierdził, iż tak jak można założyć kulistość kropli oleju tak ośrodek, w którym się te krople poruszają nie może być uznany za ciągły. Średnia droga pomiędzy zderzeniami kropelek z atomami powietrza wynosiła 10-5 centymetra. Odległość ta nazwana l jest dużo mniejsza od promienia a kropli równego 10-4. W takim razie prędkość kropli w polu grawitacyjnym jest równa iloczynowi prędkości danej wzorem Stokesa i pewnego czynnika poprawkowego, który jest funkcją l/a. Naukowiec założył, iż funkcja poprawkowa daje się rozwinąć w nieskończony szereg potęgowy:
(1)
gdzie v jest prędkością ze wzoru Stokesa, a współczynniki A,B itd. można określić doświadczalnie. Millikan stwierdził, iż wystarczy zostawić tylko współczynnik A, bo pozostałe nie wpływają w znaczny sposób na v0:
(2)
Promień kropli niepoprawiony wynosi ze wzoru Stokesa:
(3)
A więc po wyliczeniu v0 i v jest:
(4)
a po przekształceniu:
(5)
