|
|
|
Joseph John Thomson urodził się w 1856 roku w Cheetham Hill - okolice Manchesteru.
Studiował nauki przyrodnicze w Manchesterze. Po studiach przeniósł się do Cambridge, gdzie został asystentem
Rayleigha. Po jego odejściu Thomson, w wieku 28 lat, objął kierownictwo
katedry fizyki doświadczalnej oraz kierownictwo Cavendish Laboratory. Wykładał również na uniwersytetach
w Princeton i New Haven (uniwersytet Yale) w Stanach Zjednoczonych.
Jego głównym dokonaniem było wyznaczenie wartości stosunku ładunku do masy cząstek
wchodzących w skład promieniowania katodowego, a następnie
stwierdzenie, że owe promienie składają się z identycznych cząsteczek, które nazwano elektronami
(hipotezę tą przedstawił 30 kwietnia 1897). Odkrycie to zmusiło fizyków do porzucenia koncepcji niepodzielności
atomu. Thomson widział atom jako naładowaną kulę, w której umieszczone są elektrony
(model "ciasta z rodzynkami"). Model ten był o tyle dobry,
że tłumaczył wiele zjawisk fizycznych i chemicznych - elektrolizę,
emisję elektronów.
Naukowiec stwierdził również, że w badanych przez niego substancjach liczba elektronów
w atomie jest równa połowie liczby masowej. Badał i analizował również wiązki dodatnich jonów powstające
przy katodzie w rurce, podobnej do tej dzięki której odkrył elektrony. W 1913 roku wraz z
Francisem Astonem odkrył istnienie trwałych izotopów neonu.
W 1906 roku Joseph John Thomson otrzymał nagrodę Nobla.
W 1915 roku został przewodniczącym Royal Society. Funkcję tą sprawował do 1920 roku,
kiedy to wycofał się z życia naukowego. Thomson umarł 30 sierpnia 1940 roku.
