Andre Marie Ampere, który żył w latach 1775-1836, opisał pole magnetyczne występujące naokoło przewodnika, w którym płynie prąd.

Amadeo Avogadro Di Quaregna żyjący w latach 1776-1856 zajął się badaniem cząsteczek i ich właściwości. Podał prawo, które mówiło o tym, że przy stałej temperaturze i ciśnieniu liczba cząsteczek gazu zajmujących tą samą objętość jest taka sama. Twierdził również, że gramocząsteczka każdej substancji zawiera tą samą liczbę cząsteczek (liczba ta wyznaczona w 1906 została nazwana liczbą Avogadry).

Michael Faraday - wielki fizyk i chemik żyjący w latach 1791-1867. Zajął się badaniami w dziedzinie elektrochemii - opracował prawa elektrolizy, które pozwoliły lepiej zrozumieć te procesy, uporządkował terminy elektrochemiczne. Badał powiązania elektromagnetyczne (wynalazł transformator, dynamo). Zastanawiał się nad oddziaływaniem na siebie atomów. Twierdził, że oddziaływanie to jest przenoszone przez pole czyli zdolność przestrzeni do ulegania zaburzeniom, wywołanym przez jakieś źródło. W swoich pracach starał się wyjaśnić związek atomu z siłami elektrycznymi.

Rudolf Emanuel Clausius, żyjący w latach 1822-1888 niemiecki (urodzony w Koszalinie) fizyk - atomista, w opisie ruchów atomów wykorzystał matematyczne reguły statystyki. Odkrył, że temperatura ciała zależy od bezładnego ruchu atomów wchodzących w skład tego ciała. Podał drugą zasadę termodynamiki, zgodnie z którą ciepło nie może samorzutnie przepływać od ciała zimniejszego do cieplejszego. Badając bezładny ruch atomów określił średnią drogę swobodną, czyli statystyczną odległość jaką może przebyć cząsteczka pomiędzy kolejnymi zderzeniami.

James Clerk Maxwell, żyjący w latach 1831-1879, określił prawo rozkładu prędkości cząstek gazów (przy założeniu, że gaz złożony jest z bezładnie poruszających się molekułów), badał zagadnienie tarcia wewnętrznego w gazie, wyjaśnił powolność zjawiska dyfuzji (na podstawie założeń atomistycznych) Najważniejsze prace Maxwella dotyczyły zjawisk elektromagnetycznych. Zebrał on teorie i tezy Faraday'a i nadał im matematyczną, symetryczną formę. Zrównał pole magnetyczne z elektrycznym. Przewidział istnienie fal elektromagnetycznych i wyznaczył prędkość ich rozchodzenia się w pustej przestrzeni - prędkość z jaką rozchodzi się światło. Fale te według niego miały rozchodzić się w substancji o bardzo "dziwnych" właściwościach - w eterze.

Dymitr Mendelejew, wielki chemik rosyjski żyjący w latach 1834-1907, opracowywując podręcznik dla studentów, układając pierwiastki według ciężaru atomowego zauważył prostą zależność - co ósmy pierwiastek miał podobne właściwości. Ułożył więc je w osiem kolumn (nie wypełnił wszystkich miejsc, gdyż niektóre pierwiastki były jeszcze wtedy nie znane). W 1875 roku został odkryty nowy pierwiastek - gal, którego istnienie i właściwości przewidział Mendelejew (niedługo później odkryto skand i german). Potwierdziło to słuszność tablicy, którą stworzył ten wielki chemik.

Johannes Diderik van der Walls, żyjący w latach 1837-1923 holenderski uczony, zajmował się badaniem sił istniejących pomiędzy cząsteczkami gazu. Wyobrażał on sobie te cząsteczki jako kule, między którymi występuje siła przyciągania rosnąca wraz ze zbliżaniem cząstek, aż do chwili ich zetknięcia. Uwzględnienie tych sił pozwoliło wprowadzić poprawki do równania stanu gazu, a w końcu do sformułowania przez tego naukowca prawa gazu rzeczywistego. Opisał w nim zależność między ciśnieniem, objętością, a temperaturą gazu.

John William Strutt Rayleigh, żyjący w latach 1842-1919 wielki uczony, zajmował się wieloma zagadnieniami fizyki. Między innymi starał się wyliczyć liczbę Avogadry, wyznaczał wielkości cząstek różnych związków, badał zjawisko napięcia powierzchniowego dzięki czemu mógł obliczać siły działające między cząsteczkami. W 1894 roku wraz z Williamem Ramsay'em odkrył pierwszy gaz szlachetny - argon.

Ludwig Eduard Boltzmann, żyjący w latach 1844-1906, był jednym z najbardziej wszechstronnych fizyków XIX wieku. Badał zjawiska zachodzące w gazach - opracował ogólniejsze prawo rozkładu prędkości cząsteczek w gazie (prawo Maxwella - Boltzmanna). W badaniach nad termodynamiką wprowadził pojęcie prawdopodobieństwa. Opracował równanie transportu gazowego - prawo opisujące przenoszenie w gazach różnego typu zaburzeń - zmian temperatury, prędkości, gęstości. Zaburzenia te są przenoszone poprzez kolejne zderzenia między cząsteczkami. Równanie sformułowane przez Boltzmann pozwoliło na dokładne wyjaśnienie dyfuzji, lepkości, przewodnictwa cieplnego, oraz umożliwiło wytłumaczenie efektu Halla (powstawanie pola elektrycznego przez współdziałanie zewnętrznego pola magnetycznego i prądu płynącego w przewodniku).

Wilhelm Conrad Roentgen żył w latach 1845-1923. Badał, między innymi, zjawisko promieniowania katodowego (zjawisko to występowało w czasie przepływu prądu elektrycznego przez rurkę z rozrzedzonym gazem - rurka zaczynała świecić naprzeciw ujemnej elektrody za co odpowiedzialne miały być niewidzialne promienie wypływające z katody). Naukowiec obserwował oddziaływani ich z metalami. Zauważył że znajdujące się obok zestawu doświadczalnego fluorescencyjne kryształy zaczynały świecić nawet wówczas, gdy doświadczeni przeprowadzał w całkowitej ciemności. Zjawisko to starał się wytłumaczyć istnieniem nieznanego i tajemniczego nowego rodzaju promieniowania - promieniowania X. Roentgen odkrył, że owo promieniowanie w różnym stopniu jest pochłaniane przez różne materiały. Pozwoliło mu to na wykonanie pierwszego zdjęcia szkieletu dłoni żyjącego człowieka.

Henri Antoine Becquerel, żyjący w latach 1852-1908, próbował wykryć czy w czasie fluorescencji obok światła widzialnego wysyłane są również promienie X. Aby to sprawdzić użył klisz fotograficznych owiniętych szczelnie w nieprzenikliwy dla światła papier. Promienie Roentgena mogły bez kłopotu przenikać przez papier i je zaczerniać. Na tak opakowanych kliszach ułożył naświetlone próbki uranu. Klisze zostały zaciemnione, co jak stwierdził Becquerel miało być spowodowane wysłaniem przez nie promieni X. Jednak w kilka dni później zauważył, że również nie naświetlone próbki uranu dają ten sam efekt. Po raz pierwszy naukowiec opisał zjawisko promieniotwórczości.

William Ramsay żyjący w latach 1852-1916, w 1894 roku wraz z John Rayleigh odkrył nowy pierwiastek, który nazwał argonem. Nie wchodził on w żadne związki i nie było dla niego miejsca w dotychczasowym układzie tablicy Mendelejewa. Musiano rozszerzyć układ o jedną kolumnę. Rok później odkrył on kolejny pierwiastek nowej grupy - hel, a w 1998 roku wyodrębnił wszystkie występujące w powietrzu gazy szlachetne czyli: argon, neon, hel, krypton, ksenon, a w 1910 roku odkrył radon. Poza tymi badaniami Ramsay starał się zinterpretować ruchy Browna tłumacząc je jako zderzenia obserwowanych ciał z niewidocznymi cząsteczkami ośrodka.

Hendrik Antoon Lorentz był wielkim naukowcem końca XIX wieku, żyjącym w latach 1853-1928. Chciał on powiązać zjawiska optyczne ze zjawiskami elektromagnetycznymi. Stworzył teorię elektronową opisującą zjawiska elektromagnetyczne pojawiające się w materii. Podał w niej wzór określający siły działające na ładunek poruszający się w polu elektromagnetycznym ładunek nazywanej dziś siłą Lorentza.

Heinrich Rudolf Hertz, żyjący w latach 1857-1894, badał fale elektromagnetyczne - dowiódł, iż szybko drgający ładunek, tak jak przewidział to Maxwell jest źródłem fal elektromagnetycznych. Hertz uprościł także równania samego Maxwella. Naukowiec ten odkrył również, że niektóre metale pod wpływem światła nadfioletowego emitują ujemne cząstki. Zauważył, iż po naświetleniu metale obojętne elektrycznie stają się dodatnio naładowane.

Svante August Arrhenius - Szwed żyjący w latach 1859-1927 - stworzył nowoczesną teorię dysocjacji, jako pierwszy podał opis zachowania się jonów w roztworze.

    Naukowcy XIX wieku dokonali wielu odkryć w dziedzinie badań mikroświata. Wyjaśnili wiele zagadnień związanych z elektromagnetyzmem, teorią kinetyczną gazów. Odkryto promienie X i promieniowanie radioaktywne. Zbudowano liczne urządzenia oparte na zjawiskach elektromagnetyzmu. Znalazły one wkrótce praktyczne zastosowania w różnych dziedzinach życia ludzkiego. Posłużyły one również jako sprzęt doświadczalny umożliwiający inne odkrycia w mikroświecie. Pod koniec XIX udało się w końcu wykryć pierwszą elementarną cząsteczkę - elektron.