De grote ringen van Saturnus, zijn indrukwekkende nevels van rommel.

De ringen van Saturnus maken de planeet een van de meest herkenbare en spectaculaire onderdelen van de astronomie en zeker ook van science fiction. Toen Galilleo een primitieve telescoop op de planeet richte in 1610 werd hij misleid. Door het slechte beeld in zijn zoeker, dacht hij dat Saturnis een drievoudig systeem was, met een groot lichaam in het midden en kleinere aan elke kant.

De ringen zijn misschien jonger dan de planeet zelf en wiskundigen hebben ze het onderzoek waar gevonden. Laplace en James Clerk Maxwell berekenden dat Saturnus' ringen moeten bestaan uit kleinere objecten.

Hoewel de planeet bijna zo groot is als Jupiter, is zijn massa maar 1/3e zo groot, zodat Saturnus de laagste dichtheid heeft van de hemellichamen in dit zonnestelsel.

Als een gasgigant, heeft de planeet geen rotatieperioden, maar een varierende draaiing, afhankelijk van de omvang. Wolken van de bovenste atmosfeer bewegen rond de evenaar in 10 uur en 10 minuten. Wolken van een grotere omvang kunnen er een half uur langer over doen.

Saturnus heeft een vaste kern, met een massa gelijk van twintig keer die van de aarde, zo blijkt uit onderzoek. Als de meest afgeplatte planeet heeft Saturnus een zwaartekracht bij de evenaar die kleiner is dan drie kwart van de zwaartekracht bij de polen.