Een voorloper op het huidige MIR programma. gelanceerd op 19 april 1971. het droeg 7 experimentele werkstations.

Station 1 was het centrale werkstation, en bevatte de meeste wetenschappelijke apparatuur.

Station 2 was de astropost, ontworpen voor het werken met handmatige astroorientatie en astronavigatie. Het kon ook salyut orienteren en had een patrijspoort.

Station 3 was ontworpen om wetenschappelijke apparatuur aan te sturen. Het had een controlepaneel en een patrijspoort.

Station 4 werd gebruikt om wetenschappelijke experimenten te controleren en medische apparatuur, gelocaliseerd in het frustrum, wat de twee compartimenten scheidde. Het hield wetenschappelijke experimenten, algemeen medisch onderzoek, had een stoel en een patrijspoort.

Station 5 was de positie van waar de Orion 1 werd bestuurd. Het bevatte controlepanelen, een patrijspoort, en een besturingssysteem.

Station 6 was een tweede astropost, gelijk aan de vorige, met een extra stoel en een luik om te dienen als warme kamer.

Station 7 werd gelanceerd op 19 april 1982 en leek erg op de Salyut 6. Opnieuw met twee docking ports, elk aan een zijde van het station, maar het voorste docking port was wijder gemaakt om een veiligere docking met een Heavy Cosmos module mogelijk te maken. De Salyut 7 had nu een koelkast, electrische ovens en constant heet water en en andere zitplaatsen in de commandoruimte. Twee portholes lieten ultraviolet licht door om infecties tegen te gaan. Verder werden de medische, biologische en trainingssecties verbeterd, zodat er langer aan boord gebleven kon worden.