Vervolg 5 avengers

Een andere piloot had op die zelfde dag ook contact met de piloten van de vijf avengers.
Zijn naam was Robert F. Cox, vlieginstructeur van Fort Lauderdale in Florida.
Hem overkwam het volgende:

'Ik vloog rond in de omgeving van het vliegveld van Lauderdale in de namiddag omstreeks 15.40 uur... en hoorde het geronk van de motoren van een vliegtuig of een boot. Op radiokanaal 4805 probeerde iemand contact te zoeken met een zekere 'Powers', maar zijn oproep werd niet beantwoord. Verscheidene malen verzocht hij 'Powers' zijn kompas af te lezen en zijn positie door te geven. Tevergeefs! Uiteindelijk zei de onbekende: Ik weet niet waar we ons bevinden. Ik geloof dat we zijn verdwaald na het laatste keerpunt. Om ongeveer 15.45 uur riep ik de verkeerstoren van Fort Lauderdale op en stelde hen op de hoogte van het gebeurde. Ze antwoordden dat ze mijn boodschap ontvangen en begrepen hadden. Ook ik probeerde contact te zoeken: Dit is FT-74. Wil het vliegtuig of schip dat 'Powers' oproept zich bekendmaken, zodat we u te hulp kunnen komen. Ik kreeg geen antwoord, maar deed een nieuwe poging. Die keer had ik succes. De van de route afraakte onbekende maakte zich bekend als luitenant-vlieger Charles Carroll Taylor, de leider van de vijf Avenger-torpedobommenwerpers die als Vlucht 19 die namiddag om 14. 10 uur voor een oefenvlucht waren opgestegen.'

Het was 5 december 1945. Het weer was helder: zonnig met verspreid voorkomende wolkenvelden. Vlucht 19 had de opdracht gekregen om van de kustlijn van Florida zo'n 250 km pal oost te vliegen naar de Chicken Shoals op de Bahama's om oefenduikvluchten uit te voerén op een onttakeld schip. Vervolgens moesten ze 65 km naar het noorden vliegen en daarna in zuidwestelijke richting naar Fort Lauderdale. 'FT-28, zei ik, dit is, FT-74, wat zijn uw moeilijkheden?

FT-28 antwoordde: Mijn kompassen zijn niet in orde en ik probeer Fort Lauderdale in Florida te bereiken. Ik vlieg over een eilandengebied. Ik ben er zeker van dat ik me boven de Florida Keys bevind, maar ik weet niet op welke hoogte.'

Een ogenblik later werd de verbinding tussen Taylor en Cox slechter. Cox bevond zich ongeveer 40 mijl van Fort Lauderdale en hij kon Taylor nauwelijks meer verstaan. Het vliegveld Port Everglade ondernam een poging om contact te krijgen met Vlucht 19 en Cox zette zijn vliegtuig aan de grond. Port Everglade tegen Taylor: 'Kunt u ons verstaan?' Taylor: 'Jazeker'. Port Everglade: 'Stel voor, dat een van uw vliegtuigen met een goed kompas de leiding overneemt en u naar het vasteland begeleidt'. Taylor: 'Begrepen'.

Intussen belde men vanuit Port Everglade - waar men uit flarden van gesprekken tussen de vliegtuigen had begrepen dat niemand de leiding wilde overnemen - naar Fort Lauderdale: 'Het contact tussen FT-74 (Cox) en FT-28 (Taylor) werd slechter naarmate FT-74 zuidelijker vloog. Daarom denken we dat de FT-28 zich ergens boven de Bahama's bevindt'.

Om 17.50 uur werd de verbinding bijzonder slecht. Om 17.55 uur begon de duisternis in te treden. Port Everglade: 'Verwissel frequentie naar 3000 kcs (bestemd voor noodgevallen).

Taylor: 'Dat kan niet. Ik moet mijn vliegtuigen bij elkaar zien te houden'.

Inmiddels was het volkomen donker geworden. Om ongeveer 18.00 uur had men de positie van Vlucht 19 berekend. De vliegtuigen bevonden zich boven de Atlantische Oceaan ergens ten noorden van de Bahama Eilanden en ten oosten van New Smyrna in Florida. Men hoefde Taylor er alleen nog maar van op de hoogte te stellen dat hij naar het westen moest vliegen om de kust te bereiken.

06.02 uur: Onbekende: Mogelijk moeten we over een ogenblik naar beneden.

06.03 uur: Taylor roept Powers: Verstaat u me?

06.04 uur: Taylor: Verstaat u me?

06.05 uur: Taylor roept Powers: Dit is Taylor

-. We bevinden ons boven - Denk je dat –

06.06 uur: Onbekende: Zouden nu een licht moeten zien –

06.07 uur: Port Everglade roept Taylor: Verstaat u me?

06.09 uur: Port Everglade: Verstaat u me? (Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen, tien).

De tot ondergang gedoemde vliegtuigen van Vlucht 19 wisten nietdat ze rechtstreeks een legende binnenvlogen. Veel verhalen, artikelen en boeken zouden hun laatste vlucht beschrijven, waarbij veel verschillende bizarre theorieën over hun lot werden opgeworpen. Films zouden hun vlucht naar de vergetelheid opnieuw tot leven brengen. De bemanningsleden van Vlucht 19 zouden de bekendste slachtoffers worden van het gevaarlijke stuk van de Atlantische Oceaan dat verschillende onheilspellende namen zou krijgen zoals 'De Driehoek des Doods', 'De Ongelukszee', 'De Grafkelder van de Atlantische Oceaan'. Maar het meest bekend is dit gebied geworden onder de naam De Bermuda Driehoek.

Er heerste diepe verslagenheid op Fort Lauderdale. Maar opnieuw zou er iets verschrikkelijks gebeuren. Om 19.30 uur steeg een Martin Mariner watervliegtuig op, met 13 man aan boord, voor een reddingsactie. De enorme en krachtige Mariner, zo'n 23 m lang en met een vleugelspanning van zo'n kleine 38 m, was volledig uitgerust met reddings- en overlevingsattributen. Zijn speciaal versterkte romp maakte het mogelijk zelfs op een ruwe zee te landen. De Mariner vloog in noordwestelijke richting naar het gebied waar de Avengers zich vermoedelijk hadden bevonden. Om 20.30 uur zocht de verkeerstoren van het Fort Lauderdale contact met de Mariner om zijn positie op te vragen. Er kwam geen antwoord... Koortsachtig bleef de toren zijn oproep herhalen, terwijl zich een angstig voorgevoel van de aanwezigen meester maakte.

Het was aardedonker, maar de vaartuigen van de kustwacht bleven de hele nacht uitkijken naar licht dat op overlevenden zou kunnen duiden. De volgende ochtend werd een massale reddingsoperatie op touw gezet.