Charles Berlitz is de belangrijkste aanhanger van de theorie gebaseerd op de psychische 'waarnemingen' van de helderziende-profeet Edgar Cayce - dat de Caribische Zee de plaats was van het verzonken continent Atlantis. De technologie was er zeer ver ontwikkeld, maar de beschaving werd vernietigd toen het continent onder water verdween. Volgens de genoemde theorie werkt er nog steeds een laserachtige dodelijke straal op de bodem van de oceaan, die zichzelf af en toe in werking stelt om een passerend schip of vliegtuig te vernietigen. Als bewijs voor zijn theorie wijst Berlitz op stenen wegen die voor de kust van de Bimini Islands zijn gevonden en op een grote piramide die door echopeilingen in de Caribische Zee is ontdekt.
Verreweg het meest intrigerende verschijnsel dat genoemd wordt in verband met de verdwijningen in de Driehoek is het elektromagnetisch effect, waarvan de omvang pas onlangs is ontdekt. Door sommige schrijvers is vermeld dat een van de ongebruikelijke aspecten van de Driehoek is, dat het een van de weinige plaatsen op de aarde is waar een kompas zowel naar het magnetische noorden als naar het echte noorden wijst. Deze eigenaardigheid zou piloten die nalaten hiervoor te compenseren, in de war kunnen brengen. In werkelijkheid is dit verschijnsel echter algemeen bekend en zou het op zichzelf niet tot navigatiefouten hoeven te leiden.
Er zijn altijd veel verhalen in omloop geweest over reusachtige zeemonsters - meestal inktvissen - die naar de oppervlakte komen en proberen een schip onder water te trekken, soms met succes. Dit soort verhalen is waarschijnlijk zeer overdreven en heeft meer te maken met angst voor deze wezens dan met werkelijke ervaringen. In feite zijn deze dieren erg schuw; ze verblijven hoofdzakelijk in diep water en komen slechts af en toe naar de oppervlakte.
In 1930 opperde de Franse astronoom en meteoroloog Frederic Chapel de theorie dat de onverklaarbare verdwijningen van schepen en vliegtuigen veroorzaakt waren door inslag van meteoren.
Het is echter onwaarschijnlijk dat dit meer dan een fractie van de verdwijningen zou kunnen verklaren, daar waar de meeste meteoren te klein zijn en de grote te weinig voorkomen om een reële bedreiging voor de zee- en de luchtvaart te vormen. Er is wel schade aan schepen ontstaan door grote 'brokken, maar het vergaan van een schip door deze oorzaak is nog nooit gemeld.
Hoewel het waar is dat de Caribische Zee soms erg rustig is, kan deze rust soms verstoord worden door plotseling op stekende tropische onweersbuien van een ongelooflijke hevigheid. Het deel van de oceaan dat door de Driehoek omvat wordt, is in feite een van de stormachtigste gebieden in de wereld. In sommige delen worden wel honderd stormen per jaar gemeld. De onweersbuien en stormen kunnen erg fel zijn - en zeer indrukwekkend.
Meestal bereiken ze een gemiddelde hoogte van 7500 meter, maar ze zijn zelfs op een hoogte van 18 000 meter waargenomen. Hun bereik kan zeer groot zijn: de gehele storm kan een gebied tussen de 50 en 500 vierkante kilometer beslaan.
Het gevaarlijke van deze met storm gepaard gaande onweersbuien is niet het plotselinge opsteken ervan - ze bewegen zich voort met slechts 25 tot 55 kilometer per uur en kunnen lang van tevoren opgemerkt worden. Erbinnen in kan het een turbulente maalstroom van activiteit zijn met een onbeperkt aantal cellen, of sub-stormen, die in tegenovergestelde richting van elkaar ronddraaien.
Ivan T. Sanderson, bioloog en onderzoeker van abnormale verschijnselen, verklaarde dat er niet één of twee, maar wel twaalf geheimzinnige gebieden rondom de aarde konden worden gevonden. Sanderson noemde deze gebieden de Woeste Wervelingen, omdat er daar een onevenredig groot aantal verdwijningen, UFO-waarnemingen en andere merkwaardige voorvallen bleek voor te komen. Tien ervan lagen 72o uit elkaar, verspreid over het noordelijk en het zuidelijk halfrond, en strekten zich uit tussen de 30ste en de 40ste breedtegraad: het gebied boven Afghanistan en Pakistan, de Duivelszee, het gebied ten noordwesten van Hawaï, de Bermuda Driehoek, de Middellandse Zee, de oostkust van Zuid-Afrika, de Tasman Zee voor de kust van Australië, de Indische Oceaan, het zuidoosten van de Grote Oceaan en de oostkust van Zuid-Amerika. De laatste twee gebieden werden gevonden op de beide polen.
Sanderson kon geen correlatie vinden tussen zijn wervelingen en natuurlijk voorkomende verschijnselen, behalve dat de wervelingen in het water gekenmerkt werden door cyclische oceaanstromingen. Hij opperde voorzichtig de theorie dat de regelmatige verdeling van de wervelingen over de aarde mogelijk het resultaat was van de situering van onderwaterbases voor UFO's. De belangrijkste kritiek op Sandersons wervelingentheorie is het gebrek aan bewijs. Behalve voor de Bermuda Driehoek en de Duivelszee is het bewijs zeer mager; als Sanderson een paar jaar langer had geleefd (hij is in 1973 gestorven), had hij zijn theorie misschien met wat meer feiten kunnen ondersteunen.
Er kan zelfs ijs worden gevormd bij een temperatuur van 1-2 C, onder invloed van hoge druk. Ook op de zeebodem in de Bermuda driehoek heerst een hoge druk. Want het is daar vreselijk diep en elke 10 meter méér de diepte in stijgt de druk een atmosfeer.
Op een diepte van 500 meter komt er methaangas uit de zeebodem. Door de hoge druk verandert het gas in ijskristallen. Dit ijs zit in de bovenste lagen van de zeebodem, maar kan bij een onderzeese aardverschuiving weer, terug veranderen in methaangas. Als bij zo'n aardverschuiving veel gas omhoog komt, is de zee als een pan melk die overkookt.
Het zee water borrelt, pruttelt en wordt wit. Komt er heel veel methaangas vrij, dan kan het water geen schepen meer dragen.
Het gas verdunt het water zo, dat het zijn draagvermogen kwijtraakt. De gasbelletjes maken het water wit en ondoorzichtig. Noodgedwongen moeten schepen hun motoren stoppen, omdat het water niet langer bruikbaar is als koelwater.
Maar het methaangas blijft niet in zee. Het stijgt op en vormt dikke wolken. Zo kunnen vliegtuigen verdwijnen als ze de onzichtbare wolken van explosief methaangas binnenvliegen.
De vliegtuigresten worden waarschijnlijk begraven onder het slib, op het moment dat de bodem weer tot rust komt. En de op hol geslagen kompassen waar overlevenden het soms over hebben?
Die kun je verklaren doordat met het vrijkomen van gas een magnetisch veld ontstaat. Met deze verklaring is het raadsel van de Bermuda driehoek MISSCHIEN wel opgelost.
