Continental Drift: het in beweging raken van de continenten. De Duitse geleerde Alfred Wegener ontwikkelde de theorie van het op drift raken van de continenten. Volgens hem zijn de huidige continenten zoals wij die kennen gevormd uit een enkele massa land. Hij noemde die landmassa Pangea (Grieks voor "allemaal land"). Door de broosheid van de aardkorst brak Pangea in stukken en die dreven gedurende miljoenen jaren centimeter voor centimeter uit elkaar tot op de plaats waar ze nu liggen. Op figuur 1.5 kun je zien hoe dit proces gedurende die miljoenen jaren zich voltrok.

(Fig 1.5) De platen zoals ze gedurende miljoenen jaren op de plaatsen komen waar ze nu liggen.

     De convectiestromen in de mantel laten de platen bewegen. Je kunt de bewegeingen van die platen vergelijken met de stromingen in een pan met kokend water.

(Fig 1.6) Convectiestromingen (Convection Currents) en beweging van de platen (Plate Movements).

(Fig 1.7) Magma wordt warm en stijgt.

     Water dat verwarmd wordt zet uit en stijgt naar de bovenkant van de pan. Zo zet de magma die het dichtst bij de kern zit ook uit en gaat stijgen.

(Fig 1.8) Magma verspreidt zich, de platen drijven uit elkaar.

     Water dat is overgekookt spreidt zich uit over de oppervlakte en koelt af. Afkoelend water in de pan zakt weer terug naar de bodem. Op dezelfde wijze verspreidt de opgestegen magma zich uit onder de platen. Als de magma zich uitspreidt worden de platen in beweging gebracht en drijven ze uit elkaar. Door dit proces wordt de ondergrond van de oceaan uitgespreid.

(Fig 1.9) Magma zakt weg, de platen worden naar elkaar toegetrokken.

     Als de magma zakt, worden de platen naar elkaar toegetrokken. Dit proces noemen we subductie. Het regelmatig opwarmen en opstijgen van de magma veroorzaakt voortdurende convectiestromen in de mantel die de platen in beweging zetten.