De Elfstedentocht is beroemd over de hele wereld. Vandaar dat er tegenwoordig mensen uit verschillende landen meedoen. Er zijn zelfs deelnemers uit Japan in de tourtocht gesignaleerd. Ook doen er veel oud-schaatsers mee, als oud Noors, Europees, Wereld en Olympisch Kampioen Johan Olav Koss en oud-winnaar Evert van Benthem.

Evert van Benthem was duidelijk aanwezig. De tweevoudig winnaar van de wedstijd reed de tourtocht van 1997 met enkele oude rivalen. Het beviel hem uitstekend. Van Benthem: "Deze tocht geeft me bijna evenveel voldoening, als mijn twee voorgaande overwinningen. Vroeger was ik alleen maar bezig met de wedstrijd en het ijs. Nu kon ik eindelijk goed om me heen kijken." Hij had er alle rede toe om goed rond te kijken. Zijn tourtocht had meer iets weg van een triomftocht. Hij keerde verschillende keren om, om alle mensen te woord te staan. Na afloop toonde hij zicht een tevreden mens.

Wat typerend is voor het 'Elfstedengevoel' is een uitzinnig publiek en genietende schaatsers. Mart Smeets zei eens: "IJs heeft iets magisch. Als er ijs is worden wij in één keer lief voor elkaar. Ik weet niet wat het is, maar het is in ieder geval fantastisch." Hoe de schaatsers het zelf beleven is natuurlijk alleen maar te weten te komen door het hen zelf te vragen:

Cees van Kippersluis, 51 jaar, maakte de Elfstedentocht als rijder mee in 1985, 1986 en1997. Hij deed mee met de tourtocht. De laatste keer heeft hij hem niet uitgereden. Cees: "Het was een combinatie van factoren. Ten eerste was ik mijn warme schaatsmaillot vergeten. Ik had nu alleen een wielrennersbroek aan. Daardoor had ik het erg koud. Door de kou werkte mijn bloedsomloop minder goed en kreeg ik moeite met ademhalen. Door de onzekerheid over het doorgaan van de tocht, heb ik mij moeilijk voor kunnen bereiden." Wat doet Cees dan normaal wel aan voorbereiding? "Ik heb de voorgaande edities van de Elfstedentocht sowieso wat kleinere tochten gereden. Ik heb ook gezorgd voor een redelijke conditie. Dat heb ik gedaan door af en toe te hardlopen. Verder at ik de dag voor de Elfstedentocht uitsluitend koolhydraten. Dat kwam neer op veel bami. Ook onder de wedstrijd moet er goed gegeten worden. Zoals ook wielrenners weten, is het als je honger krijgt al te laat." Cees van Kippersluis is vol lof over de Elfstedentocht. Als hij het lichtamelijk aankan zou hij zo nog een keer meedoen. "De Elfstedentocht is geweldig," zo zegt hij. "De Elfstedentocht is een genot van ongekende sensatie. Het is werkelijk fenomenaal. Wat mij het meest is bijgebleven is de intocht in de steden. Je wordt binnengehaald als een idool. Werkelijk fantastisch."

Kees van Schaik hebben wij ook geïnterviewd. Hij heeft de Elfstedentocht van 1986 gereden. Hij heeft hem niet uitgereden. Dat kwam, naar eigen zeggen, doordat hij onvoldoende getraind had. "Ik startte om 8.30 uur. Ik stapte af tussen Bartlehiem en Dokkum, om 21.15 uur. Ik was daarvoor al vaak gevallen, maar had steeds niet willen opgeven omdat ik al zo dicht bij de finish was. Ik was zo kapot, dat ik stopte. Ik kon gewoon niet verder." Hoe dan ook, Kees heeft geen last van wind en kou gehad. "Ik had leren zeemlappen aan elkaar genaaid, tot een soort hemd. Dat helpt heel goed, want het houdt de wind tegen en de transpiratie gaat er gewoon doorheen." Hij zou graag nog een keer meedoen. "Maar de volgende keer zal ik hem uitrijden. Ik was er de vorige keer heel dicht bij. Dat was het erge van het afstappen. De sfeer en het hele gebeuren er omheen is in ieder geval geweldig daar zal het niet aan liggen."

Willem van Oort, 44 jaar, heeft de tocht ook gereden. Hij reed de tochten van 1986 en 1997. Hij reed de tochten alletwee uit. "Over de eerste tocht deed ik elf uur en over de tweede zestien uur. Ik deed er de laatste keer zo lang over, omdat de omstandigheden beduidend slechter waren. Het leek wel of ik een storm tegenhad." Het leek wel of U een storm tegenhad? Heeft U zich dan niet goed voorbereid? "Oh, jawel. 's Zomers heb ik in het bos hardgelopen. Ook heb ik 's winters op de kunstijsbaan rondjes gereden. Zo heb ik me zo'n beetje het hele jaar door voorbereid. "Net als alle andere deelnemers is ook Willem lyrisch over de Elfstedentocht. "Vooral de intocht in de steden was het einde. Met name aan Dokkum heb in goede herinneringen. Ook de hartverwarmdende verzorging langs de kant van het ijs zal ik niet snel vergeten. Ik zal de tocht graag nog een keer schaatsen. Het rijden van een Elfstedentocht geeft een onbeschrijvelijk gevoel. Wat ik ook leuk vind zijn de verhalen waar ik na zo'n tocht vol mee zit. Als ik het Elfstedengevoel moet omschrijven zou ik zeggen dat het iets weg heeft van een warme ."