Eén van de bijzonderste Elfstedentochten is wel die van 1940 geweest. In dat jaar werden er 5 winnaars uitgeroepen. Dat was nog nooit voorgekomen. Wat was er nu precies aan de hand? We laten winnaar Piet Keizer aan het woord:

"Auke Adema, Cor Jongert, Sjouke Westra, Dirk van der Duim en ik kwamen tegelijk aan in Workum. Het was nog in de tijd dat je stempels moest halen in een café. Eenmaal in zo'n café aangekomen, werd ons verteld dat het ijs naar de finish zo dichtgesneeuwd was dat een eindsprint onmogelijk was. Immers, je kon de scheuren niet zien zitten. Het was dus te gevaarlijk om nog hard te schaatsen. Men zei dat we beter rustig naar Leeuwarden konden rijden en met z'n vijven over de streep gaan. Eenmaal bij de finish aangekomen bleek dat we wel konden sprinten. Dat deden we dus ook. Ik won de sprint met 12 meter voorsprong. Ik was dus de winnaar. Echter, na een paar uur kwam de wedstrijdleiding met de beslissing om alle vijf de rijders tot mede-winnaar te benoemen. Ik bleef wel winnaar en kampioen. Waarom ze dat gedaan hebben, zou ik niet weten. Ik was de eerste niet-Friese Elfstedenwinnaar, ik denk dat dat een beetje zwaar lag. Ik vond het leuk voor de anderen, maar ik vond het ook een rare beslissing. Want toen er in 1956 vijf rijders tegelijk over de streep gingen, werden ze gediskwalificeerd."

Daar heeft hij gelijk in. Op dinsdag 14 februari 1956 gingen Jeen Nauta, Jan van der Hoorn, Aad de Koning, Anton Verhoeven en Maus Wijnhout hand in hand over de streep. Er ontstonden gelijk discussies. Welke beslissing zou het bestuur nemen? Pas na afloop van de wedstrijd werd de beslissing genomen. Het bestuur besloot het vijftal te diskwalificeren. Er zouden geen prijzen uitgeruikt worden dat jaar.