De euro word over enkele jaren het enige geldige betaalmiddel in de landen die meedoen aan de EMU (de Economische en Monetaire Unie). Euro is de naam van de toekomstige Europese munt. Deze naam is gekozen tijdens de Europese Top in Madrid op 15 en 16 december 1995. De regerings- leiders van de lidstaten van de Europese Unie vonden dit na veel discussie de beste naam. Eerst zou het nieuwe betaalmiddel ECU worden genoemd, maar men vond "euro" toch een geschiktere naam.

Wat de euro precies waard is, weet men nog niet precies. Dat zal worden vastgelegd op 1 januari 1999. De euro zal naar verwachting een sterke munt worden. Dat is ook haast wel logisch. Dat heeft te maken met twee redenen. Reden één is dat meeste landen een sterke munt hebben en de tweede reden is dat het anders voor de landen met een sterke munt dan zeer ongunstig is om mee te doen, omdat ze er dan finacieel op achter uitgaan. Daarom doen alleen landen mee met een sterke munt. Verder is er afgesproken dat de ECB (Europese Centrale Bank) zorgt voor een harde munt. In de statusen van de ECB is vasgesteld dat er prijsstabiliteit moet zijn, in verband met wisselkoersen. Ook is in het Verdrag afgesproken dat de ECB onafhankelijk is van de politiek. De ervaring in Nederland en in Duitsland leert namelijk dat de inflatie laag en de munt sterk is.

Alle landen van de EMU krijgen dezelfde biljetten en munten. Er komen zeven biljetten van 5, 10, 20, 50, 100, 200 en 500 euro en acht munten: 1, 2, 5, 10, 20 en 50 eurocent, en 1 en 2 euro. Bij de munten komt op één kant een nationaal kenmerk. En misschien ook op het eurobiljet heel klein, op één zijde. Er kan in ieder geval in ieder land dat meedoet aan de EMU betaald worden met de euro. De euro is ontworpen door Henri Lucas. Sommige Nederlanders vinden het erg dat het kwartje ( 25 cent ) straks verdwijnt.