A Matter of Time

Ο Χρόνος είναι Χρήμα

Μερικοί ερευνητές έχουν μεταφράσει τη φράση «Ο Χρόνος είναι Χρήμα» κυριολεκτικά. Το 2002, ένας Βρετανός καθηγητής οικονομολογίας, ο Ian Walker, χρησιμοποίησε μία ορισμένη εξίσωση να βρει ότι το μέσο Βρετανικό λεπτό κοστίζει 10 πένες (15 λεφτά) για τους άνδρες και 8 πένες (12 λεφτά) για τις γυναίκες. Ο τύπος που χρησιμοποίησε είναι το παρακάτω:

• V=(W((100-t)/100))/C
• Το V είναι η αξία μίας ώρας
• Το W είναι το μεροκάματο ενός ανθρώπου κάθε ώρα.
• Το t είναι η τιμή φόρου.
• Το C είναι η τοπική τιμή της ζωής.

Αυτά που βρήκε ο Walker έλεγαν κυρίως για τις σχέσεις των ωρών της δουλειάς και των μεροκάματων. Όταν οι αξίες των μεταβλητές είναι γνωστές, την εξίσωση χρησιμοποιούν για να μάθουν εάν ένας πληρώνεται δίκαιο ποσοστό για τις υπερωρίες του, ή, από άλλη προοπτική, πόσο κοστίζει ο χρόνος διασκέδασης. Σύμφωνα με τον Walker, αυτή η εξίσωση μπορεί να βοηθήσει να εξηγά πολλά πράγματα. «Μας βοηθά να καταλάβουμε ότι καθώς η αξία του χρόνου ανεβαίνει, αγοράζουμε πιο πολύ χρόνο. Αυτό εξηγεί το γιατί οι άνθρωποι πάντα θέλουν να κρατάνε την ώρα τους, σαν με το να βάζουν κάποιον να κόβουν το χορτάρι τους ή να καθαρίζουν το σπίτι τους». («Η Ώρα Κοστίζει, Professor Proves»). Η εξίσωση έχει ενδιαφέρουσα σημασία: εξισώνει την κάθε στιγμή της ζωής μας με μονετεραστική αξία. Έτσι θέλουμε να βλέπουμε τις ζωές μας;

Ο Benjamin Franklin μία φορά είπε στις γραφήσεις του: «Θυμηθείτε ότι η ΩΡΑ κοστίζει». («Advice to a Young Tradesman»). Όταν ο Benjamin Franklin το έγραψε αυτό στη μέση του 18ου αιώνα, προσπαθούσε να προειδοποιήσει τους διαβαστείς του για τους κινδύνους του χαλασμού του χρόνου ή του να την περνάνε χωρίς νόημα. Όταν σήμερα ένας λέει «η ώρα κοστίζει» συνήθως εννοεί ένα από δύο πράγματα:
-           Ή που εάν χαλάτε τον χρόνο, τίποτα παραγωγικό δεν θα βγει από τις προσπάθειές σας, ή
-           Εάν θέλετε να κερδίσετε πιο πολλά χρήματα, πρέπει να δουλεύεις περισσότερες ώρες.
Όταν ο Benjamin Franklin χρησιμοποίησε τη φράση, οδηγήθηκε από την επιθυμία να κάνει τον εαυτό του καλύτερο άνδρα, και να μοιράσει τη συμβουλή του σε άλλους. Σήμερα, η φράση «η ώρα κοστίζει» συχνά λέγεται να οδηγείται από την απληστία. Φαίνεται να λέει ότι η πιο σημαντική χρησιμοποίηση του χρόνου είναι ότι ο χρόνος χρησιμοποιείται να κερδίσει ένας πιο πολλά χρήματα. Πολλοί άνθρωποι διαφωνούν μ’ αυτό, όμως. Πραγματικά, η συγγραφέας Juliet B. Schor συγκεντρώνει αυτή τη συναίσθηση καλά στο βιβλίο της που λέγεται The Overworked American: The Unexpected Decline of Leisure. Παρουσιάζει τις ιδέες της σ’ αυτό το θέμα στο παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο της:
            «Συχνά λέγεται ότι ένας οικονομικός είναι ένας άνθρωπος που ξέρει την τιμή των πάντων και των αξία κανενός πράγματος. Σχετικά με το ζήτημα χρόνου, μπορεί όλοι να έχουμε γίνει οικονομικοί. Ξέρουμε όλοι την τιμή του χρόνου – το παραπάνω κέρδος από δεύτερο επάγγελμα, το μεροκάματο για μία υπερωρία 1,5 ωρών. Κατά τη διάρκεια, μπορεί να έχουμε ξεχάσει την πραγματική αξία του χρόνου».
Άνθρωποι από όλον τον κόσμο πρέπει να σκέφτονται τον χρόνο με το δικό τους τρόπο, αντί να τον σκέφτονται με τα παρατηρητικά μάτια ενός οικονομικού, για να προσδιορίσουμε για τους εαυτούς μας τι είναι η πραγματική αξία του χρόνου.

Από την αρχή ^