Het team en de samenhang daarvan
Nederland, Indonesië en Australië, dat zijn de nationaliteiten waaruit dit team bestaat. Elk van ons woont in zijn eigen geboorteland en niemand van het team heeft een ander van het team uit een ander land ontmoet. Zo’n 18000 km scheidt Australië van Nederland, met ongeveer 8000 km tussen Australië en Indonesië.
Dit team is bij elkaar gebracht door Carol (een van onze 2 coaches) en door de contacten die ze in eerdere ThinkQuest wedstrijden heeft gemaakt. Carol had Sigit al eerder enkele malen met ThinkQuest Nederland gecoacht en Sigit en Carol hebben elkaar leren kennen door de oude ThinkQuest Internet Challenge in 2001. Ze praatten met elkaar in de oude chatroom van ThinkQuest, bouwden zo een vriendschap op en hebben sindsdien nog steeds contact met elkaar.
Willem werd begin 2003 aan Carol en Sigit voorgesteld via de website van ThinkQuest Nederland waar we probeerden een team bij elkaar te krijgen voor die wedstrijd. Het was door Willem dat Dirk-Jan, die zijn informaticaleraar is, gevraagd werd coach te zijn.
Toen Dirk-Jan lid van het team was, nodigde Willem Anneke uit, Carol vroeg haar oudste dochter, Hilary, en toen was het team compleet!
Er werd afgesproken dat Hilary de inhoud zou schrijven, omdat Engels haar moedertaal was. Het was ook veel makkelijker voor haar informatie te verkrijgen, omdat zij Australische is en de site grotendeels over het effect van geïntroduceerde soorten in Australië gaat.
Anneke en Willem werkten beiden aan de vertaling van de site in het Nederlands, wat hun moedertaal is. Er was veel overleg (door middel van e-mails naar het hele team) over de inhoud en over hoe die inhoud verder uitgewerkt moest worden. Het werd onderkend dat het vertalen een zeer grote taak was voor één een leerling, maar iedereen was het er mee eens dat de vertaling door een van huis uit Nederlands sprekende gedaan moest worden. Anneke heeft het grootste gedeelte vertaald, aangezien Willem moest helpen bij de meeste technische aspecten. Er was altijd overleg tussen Anneke, Hilary en Carol over de interpretatie van bepaalde aspecten van het onderwerp.
Sigit was onze wonderbaarlijke ontwerper! Terwijl Anneke, Willem en Hilary (samen met Carol) met MSN Messenger via internet met elkaar konden praten, had Sigit deze luxe niet omdat de beschikbaarheid van internet in Indonesië extreem beperkt is. Toch konden we allemaal vertrouwen op Sigits e-mails die blijk gaven van zeer veel inzicht en leiding gaven aan het team. Er werden verschillende ontwerpen door Sigit gemaakt, en door een discussie via e-mail besloten we hoe de site er uiteindelijk uit zou zien.
Het programmeren werd door Willem en Sigit gedaan. Ze overlegden per e-mail over wat de beste manier was deze taak te verrichten en hoe bepaalde dingen geïmplementeerd moesten worden.
Hilary had moeilijkheden met het vinden van informatie over de wilde dieren. Ze bracht 5 uur door op de plaatselijke universiteitsbibliotheek, om uiteindelijk slechts 3 boeken te vinden met nuttige informatie over dit specifieke onderwerp. Ze besteedde nog minstens 20 uur aan het zoeken naar informatie op internet. Doordat internet gewoon via de telefoonlijn moest, en dus langzaam was, hinderde dat het zoeken. Daarbij had haar computer tijdens het onderzoek ernstige problemen waardoor de harde schijf geformatteerd moest worden en er veel van haar onderzoek en geschreven werk verloren ging. Ongeveer 24 dagen had ze geen computer. Ze besteedde het grootste deel van haar zomervakantie aan het schrijven voor de website – zo’n 6 weken lang minimaal 5 uur per dag achter de computer zitten.
Dirk-Jan hielp bij alle technische vragen. Zijn deskundigheid op dit gebied was voor het team van onschatbare waarde. Hij gaf zijn steun door e-mails te sturen naar het team, als wel door op school met Willem en Anneke te praten over dit project. Als de andere teamleden van buiten Nederland niet wisten hoe ze een technisch probleem op moesten lossen, was Dirk-Jan er om snel een email te sturen met instructies hoe ze het aan moesten pakken. Dit alles zelfs ondanks het feit dat zijn Engels nogal beperkt was. Zijn kennis en steun waren een aanwinst voor het hele team.
Carol “was” er gewoon! Als er vragen waren, we even niet meer verder konden, andere problemen hadden, zij probeerde ze op te lossen en antwoordde snel, hetzij door middel van MSN, hetzij door middel van een e-mail. Carol zorgde ervoor dat de hele voortgang van het team soepel verliep, en gaf het team het gevoel dat het ‘bestond’, dat ze ergens op terug konden vallen.
Elk teamlid heeft dit buiten school om, individueel, en niet als een schoolproject gedaan.
De diversiteit van dit team was reusachtig. De afstand was niet de enige barrière, de taal bleek soms een probleem te zijn omdat alle e-mails in het engels waren. Ook de tijdszones waren een moeilijkheid die overwonnen moesten worden om het project te voltooien. De oostkust van Australië, waar Hilary en Carol wonen, is 4 uur voor op Indonesië en 10 uur voor op Nederland. Om online met Willem en Anneke te chatten moesten Hilary en Carol ‘s morgens vroeg (rond 6.00 uur) online zijn, zodat ze dingen konden bespreken. Het was heel grappig om te horen dat Hilary ging zwemmen in Australië bij een temperatuur van ongeveer 35º Celsius, terwijl het in Nederland sneeuwde! Verschillende tijdszones, verschillende levensstijlen, verschillende delen van de aarde en culturele verschillen zorgden voor een fantastische, leerzame ervaring voor het hele team!